RSS

[TitanFic] 10 Centimeter of Love SS2 ตอนที่ 2

08 ต.ค.

 

Title : 10 Centimeter of Love “ปิ๊งรักระยะสิบเซน”
Fandom : Shingeki no Kyojin
Genre : BL , AU , Comedy
Rating : NC-15
Pairing :  รีวัลย์ x อลิน  ,   อัศวิน  x จัน   (Levi x Eren ,  Erwin x Jean)

—————————————————————————————————-

พล็อตดาษดื่นประเด็นที่ 999 คือพล็อตเยื่อใยจากอดีต

                และพล็อตของเรื่องแนวชายรักชายอีกกว่า 60%  พระรองที่เคยเป็นพระรองอยู่ดีๆมักจะกลายเป็นอุเคะ   เรื่องราวในอดีตมักเป็นเรื่องของความทรงจำที่ส่งผลมาถึงอนาคตข้างหน้า  เป็นจุดเริ่มต้นของความสุขหรือความทุกข์ระยะยาวก็มิอาจล่วงรู้จนกว่าจะถึงอนาคตนั้น  เพราะมันมี past present future ปานแกรมม่าวิชาภาษาอังกฤษ

 

การที่คนหลายคนมาพบเจอกันบนโลกใบนี้

ถ้าได้ใช้เวลาร่วมกันนานๆย่อมมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย

ตอนที่ 2 : อยุธยาเป็นเมืองหลวงเก่าของประเทศไทย

 

            เข็มนาฬิกาหมุนย้อนกลับไปจากเหตุการณ์ในตอนที่แล้วอย่างรวดเร็ว  ปานรถไฟฟ้าเคลื่อนที่ถอยหลังกลับไปยังจุดเริ่มต้น  เมืองกำแพงกุหลาบที่ย้อนกลับไปโบราณ(?)ขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย….   ป้ายบริษัทแห่งหนึ่งยังคงส่องประกาย  บนพรมยังคงเดิมไปด้วยขนแมว……

 

            “ไปเที่ยวต่างจังหวัดเหรอครับ?”   เสียงหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางเสียงเครื่องคอมพิวเตอร์ทำงานคล้ายกับว่ามันกำลังจะเจ๊ง…..

 

แสงแดดส่องผ่านกระจกด้านหลังโต๊ะทำงานนายใหญ่แห่งกองบัญชี  ณ บริษัทแห่งหนึ่งใกล้ BTS ศาลาแดง  บริษัทที่คนอ่านก็รู้ว่าคือบริษัทอะไร    กลิ่นกาแฟแบบผู้ใหญ่หอมกรุ่นคลุ้งในห้องที่เปิดแอร์ 25 องศาเซลเซียสเพื่อประหยัดพลังงาน   เด็กหนุ่มผมน้ำตาเข้มใบหน้าละอ่อนในชุดฟอร์มเด็กทำงานพิเศษยืนจ้องมองหน้าชายหนุ่ม

 

ปฏิทินบอกวันที่  16 กันยายน 2556  อันเป็นเหตุการณ์ส่งตรงจากอดีตเมื่อ 6 ปีก่อน   ร่างโปร่งสวมใส่สูทสีดำมาดเข้มนั่งมองจอคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊คตรงหน้าของตัวเอง  มือทำงานไปด้วย  ปากขยับคุยกับเด็กทำงานพิเศษที่มีความพิเศษมากไปกว่าคนอื่น

 

“ใช่  ฉันคุยกับพ่อนายเมื่อวานนี้ตอนที่ไปกินข้าวที่บ้านนาย  พ่อนายก็อนุญาต”  หัวหน้ากองบัญชีหยิบเอกสารมามองพลางเริ่มกดคีย์บอร์ดอีก

 

ดวงตาสีเขียวของว่าที่นักเรียนมัธยมปลายปีที่ 4 มองหน้าแฟนหนุ่มอายุมากกว่าที่ตอนนี้เป็นเจ้านาย ณ ที่ทำงานพิเศษ   “จริงเหรอครับ??  พ่อให้ไปเหรอครับ ไม่น่าเชื่อเลย…..”  มหัศจรรย์สุดๆ…

 

“นายอย่าทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ  ฉันขอพ่อแม่นายเรียบร้อยแล้วจริงๆ”   แฟนหนุ่มอายุมากกว่าจ้องหน้าคนระแวงกลับ   ทำหน้าตาเหมือนได้ยินเรื่องเหลือเชื่อ

 

“ไม่นึกว่าจะให้ไปเที่ยวต่างจังหวัดด้วยกันน่ะครับ…..”   คนแบบคุณพ่อคชาไม่น่าจะยอมอะไรง่ายๆแบบนั้น  เขานึกคิดในใจว่ามันต้องมีอะไรบางอย่าง….

 

แล้วมันก็มีขึ้นมาจริงๆ….   “พ่อนายมีข้อแม้อยู่สองข้อ  อย่างแรกต้องไปนอนที่รีสอร์ทที่เพื่อนพ่อนายเป็นเจ้าของ  ส่วนอีกข้อคือต้องมีเพื่อนหรือพี่สาวนายไปด้วย”   ฟังอย่างไรคนไม่โง่ก็ต้องรู้ว่าให้ไปจับตามองไม่ให้คลาดสายตาได้…

 

แผ่นพับโฆษณารีสอร์ทแห่งหนึ่งในจังหวัดพระนครศรีอยุธยาวางลงบนโต๊ะสีดำ     ภาพรีสอร์ทริมคลองที่แยกออกเป็นหลังๆ มีบรรยากาศแบบไทยโบราณ  เหมาะกับนักท่องเที่ยวต่างชาติ และคู่รักไปฮันนีมูน.. แต่นี่ไม่ใช่การไปฮันนีมูน  มันคือการไปเที่ยวต่างจังหวัดด้วยกันครั้งแรก

 

                เมื่อ 1 เดือนที่แล้วคู่รักต่างวัยมีปัญหาเรื่องครอบครัวไม่ยอมรับ

ณ ตอนนี้ทุกอย่างคลี่คลายไปในทางที่ดีแล้ว

(รายละเอียดอ่านได้ใน Season 1)

                อลิน แย้มเก้อวัย 15 ปีเพิ่งเรียนจบหมาดๆมองแผ่นพับเมื่อหยิบขึ้นมา  ดวงตาทอประกายสนอกสนใจราวกับเด็กๆ… ก็เป็นเด็กจริงๆ   ช่วงเวลาปิดเทอมที่ไม่ได้ไปเที่ยวไหนแล้วโดนชักชวนให้มาทำงานพิเศษ ตอนนี้จะได้ไปเที่ยวเล่นบ้างแล้ว

 

“ผมอยากไปนะครับ ไปกับพี่รีวัลย์คงสนุก ยังไม่เคยไปเที่ยวด้วยกันไกลๆเลย”   คำพูดใสซื่อไม่คิดอะไร  แต่ในมุมมองผู้ใหญ่การไปเที่ยวต่างจังหวัดกับคนรักมันเสี่ยง….

 

เพราะฉะนั้นคนเป็นพ่อที่แสนหวงห่วงลูกชายที่ตัดสินใจบอกว่าจะคบกับผู้ชายจึงระมัดระวังนัก   “นายจะได้พักผ่อน  ก่อนหน้านี้นายอ่านหนังสือสอบมานาน  พักผ่อนจากเรื่องยุ่งๆ”

 

“ไปกับพี่รีวัลย์ ไปไหนผมก็ไปครับ ผมอยากไป”   ร่างสูงโปร่งกว่า 10 เซนติเมตรเดินไปใกล้ๆ   มือแกร่งยื่นออกไปจับมือนั้นไว้    ความใกล้ชิดที่มีมากเกินกว่าเป็นเจ้านายกับลูกน้องชั่วคราว

 

รีวัลย์มองหน้าลูกน้องชั่วคราวของตัวเองพลางบีบมือ   “นายไม่ควรพูดจามีลูกอ้อนกับฉันในที่ทำงานนะอลิน”   ได้ยินดังนั้นคนฟังก็หลุดหัวเราะออกมาทันที

 

“ขอโทษครับ  แต่พี่รีวัลย์ก็จับมือผมนี่ครับ”   ดวงตาสีเขียวเหลือบมองที่มือของตัวเอง  สองมือที่จับกันเอาไว้  ความบอบอุ่นตัดกับอุณหภูมิของเครื่องปรับอากาศ

 

แล้วมือแกร่งก็คลายออกก่อนที่พวกลูกน้องจอมสอดส่องข้างนอกจะคอยดูแล้วเอาไปแซวกันทีหลัง    “ตกลงนายจะไปสินะอยุธยา?”    ชายหนุ่มถามย้ำความตั้งใจอีกครั้ง

 

“ไปกันเถอะครับ ให้มะขามไปด้วย  ผมชวนจันไปด้วยดีกว่า อย่างน้อยก็มีเพื่อนเพิ่มมาอีกคน”    เด็กหนุ่มนึกถึงเพื่อนสนิท   ในขณะที่พนักงานหนุ่มแท้จริงแล้วอยากไปกันแค่สองคน….

 

แต่ด้วยวัยที่ยังไม่พ้นจากกฏหมายคุ้มครอง  การมีคนอื่นไปด้วยย่อมดีกว่า แม้จะมีแต่เด็กๆก็เถอะ  “ชวนไปสิ ตามใจนาย”

 

ไม่ทันไรอลินก็นึกปัญหาได้   “แล้วจะให้มะขามนอนกับจันน่ะเหรอครับ?”    ปัญหาเรื่องการแบ่งห้องเริ่มบังเกิดขึ้น….   ร่างสูงโปร่งกว่าหยิบกระดาษมาเขียนแก้โจทย์ห้องนอนเจ้าปัญหา

 

มีตัวแปรเริ่มต้นคือ รีวัลย์ อลิน จัน มะขาม  จัดห้องครั้งที่หนึ่ง [รีวัลย์ อลิน] [มะขาม จัน]  การจะให้ผู้หญิงนอนกับผู้ชายแรกรุ่นด้วยกันมันไม่เข้าท่าต้องเปลี่ยน..     “ถ้าให้มะขามนอนคนเดียว ผู้หญิงก็อันตรายเกินไป”    แม้จริงๆเธอคนนั้นสามารถดูแลตัวเองได้ดีกว่าผู้ชายเสียอีก…..

 

สมการห้องนอนแปรเปลี่ยนเป็น [รีวัลย์ จัน] [มะขาม อลิน]     คิ้วคมสีดำเริ่มขมวดเข้าหากันแม้จะไร้ซึ่งคำพูดใดๆ    เป้าหมายของการไปเที่ยวต่างจังหวัดคือการได้ไปเที่ยวกับคนรัก  การที่ต้องมานอนห้องเดียวกับพระร๊องรอง มันไม่ถูกต้องตามวัตถุประสงค์….

 

โจทย์นี้ไม่สามารถแก้ออกได้ถ้าไม่เพิ่มจำนวนคนเข้ามา

                ครูสอนพิเศษวิชาคณิตศาสตร์เขียนตัวหนังสือเพิ่มลงไป  ตัวแปรที่นำเข้ามาเพิ่มในโจทย์   “ให้อัศวินไปด้วยอีกคน  จะได้ลงตัวขึ้น โอเครึยัง?”   สมการห้องนอนกลายเป็น  [รีวัลย์ อลิน] [อัศวิน จัน] [มะขาม]

 

“แต่แบบนี้มะขามก็ต้องนอนคนเดียวอยู่ดีนี่ครับ”  อลินลองเขียนสมการห้องนอนใหม่อีกครั้ง จับเป็นกลุ่มได้เป็น [รีวัลย์ อัศวิน] [จัน อลิน] [มะขาม]  มันก็ไม่ได้แตกต่างจากเมื่อกี้เลย… แค่เปลี่ยนห้องพวกผู้ชายเท่านั้นเอง

 

รีวัลย์ถอนหายใจอีกครั้งที่เห็น  จำนวนคนที่ต้องพาไปด้วยมีแววว่าจะมากขึ้นทุกทีแน่    ยามนั้นเองร่างของหญิงสาวในชุดสูทสีดำแต่เป็นกระโปรงพลันเดินเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสาร   เลขานุการสาวผมตัดสั้นผู้ทำหน้าที่ดูแลเด็กฝึกงานคนพิเศษ

 

“หัวหน้าคะ มีเอกสารต้องเซ็นค่ะ ดูด้วยนะคะ ไม่ใช่เอาแต่คุยกับน้องอลิน….”  เพชรายอดเลขานุการระดับมืออาชีพยิ้มหวาน

 

หัวหน้าหนุ่มผู้ใช้งานเด็กทำงานพิเศษเพียงเล็กน้อยด้วยเหตุผลที่ทุกคนก็รู้ว่าใครเมียงมองหน้า   “เพชรา  วันเสาร์นี้บอกหาญจิตแล้วก็อัศวินด้วย  ว่าให้ไปอยุธยา”

 

“คะ?? ไปอยุธยาไปทำไมเหรอคะ?”   ดวงตาใสมองไปยังแผ่นพับในมือของนักเรียนมัธยมผู้เป็นคนสำคัญของเจ้านาย   แค่นี้เธอก็เริ่มประมวลผลในใจได้แล้ว….

 

แฟนจะไปเที่ยวต่างจังหวัด + อายุน้อยมากเกินไป = พ่อแม่น่าจะไม่ให้ไปตามลำพัง   ประจวบเหมาะกับกระดาษที่เขียนสมการคล้ายๆจับคู่ห้องนอน… รู้ได้ทันทีว่าการจัดห้องคงไม่ลงตัวเพราะชายหนุ่มไม่ยอมนอนคนละห้องกับแฟนตัวเอง เธอต้องเดาถูกแน่นอน!

 

“เข้าใจแล้วสินะ?”  รีวัลย์ถามย้ำ   เลขานุการสาวผงกศีรษะในทันที  จะหาเลขาที่ยอดเยี่ยมรู้ใจเจ้านายและชอบจิกกัดเจ้านายแบบนี้ได้ที่ไหนอีก…

 

เธอจะเตรียมกล้องวีดีโอไปแอบถ่ายเลยทีเดียวเชียว…

แล้วเอากลับมาเปิดดูกันในกองบัญชีว่าหัวหน้าสวีทกับแฟนเป็นยังไง….

                แม้ที่จริงตอนนี้เขาแทบจะรู้กันทั่วแล้วตั้งแต่นักเรียนจากโรงเรียนไทยทันวิทยาได้เข้ามาเหยียบที่นี่ในฐานะเด็กทำงานพิเศษตอนปิดเทอม…     อย่าถามต่อเลยว่าทำไมมีนักเรียนม.ต้นมาทำได้    แต่เดิมไม่เคยรับ แต่ที่รับนี้คือกรณีพิเศษเขียนขึ้นมาอนุมัติเอง…

 

“ฉันจะไปบอกคุณหาญจิตกับคุณอัศวินให้ค่ะ”   สมาชิกสมาพันธ์ระวังเพื่อนร่วมงานเข้าคุกตอบรับ   อลินเริ่มแย้มยิ้มที่ทุกอย่างเป็นรูปเป็นร่าง

 

“งั้นผมจะลงไปบอกจันเองนะครับ  หมอนั่นอ่านไลน์ช้า”   ใบหน้าสดใสหันมองแฟนรุ่นราวคราวเพื่อนแม่   ผู้เป็นเจ้านายในที่ทำงานพยักหน้าตอบเป็นการอนุญาต

 

แล้วนักเรียนตัวสูงจากโรงเรียนไทยทันก็เดินออกไปจากห้องหัวหน้ากองบัญชี    โดยมีสายตาของคนข้างในมองจนกระทั่งเห็นลงลิฟต์ไปเรียบร้อยแล้ว..   “หัวหน้าคะเลิกมองได้แล้วค่ะ เซ็นเอกสารค่ะ”   แฟ้มยื่นมาตรงหน้าไม่ให้อู้งานได้อีก…

 

ชายหนุ่มผู้ริเริ่มการท่องเที่ยวช่วงปิดเทอมแสนเสี่ยงต่อการละเมิดกฏหมายคุ้มครองเยาวชนถอนหายใจ    แต่อย่างน้อยการทำงานในที่ๆมีแรงบันดาลใจในการทำงานเข้ามาอยู่ด้วยนั้น มันก็ทำให้ห้องทำงานดูสว่างไสวขึ้น ไม่ใช่แค่เพียงในห้องของหัวหน้า  ด้านนอกซึ่งเป็นลูกน้องสมาชิกกองบัญชีก็เช่นเดียวกัน

 

ทุกคนได้ความสดใสจากวัยเยาว์มาให้เลิกเล่นกันบ้างจากที่ได้เห็นแต่หน้าตาคนเดิมๆ  พวกแก่ๆ(?)เดิมๆ….   “ฝากป้อนงานให้อลินด้วยช่วงบ่าย   หมอนั่นจะได้ไม่บ่นว่าได้แต่ทำลายกระดาษกับถ่ายเอกสาร”

 

“ได้ค่ะหัวหน้า  จะให้มารับหน้าที่บีบไหล่หัวหน้าตอนที่เหนื่อยๆด้วยรึเปล่าคะ?”    หญิงสาวพูดจาแซะแซวล้อเล่นให้หัวหน้าเงียบกริบ

 

“ไม่ต้อง  ให้ชงกาแฟมาให้ฉันก็พอแล้ว”   ร่างโปร่งหมุนเก้าอี้ไปทางกระจกหน้าต่างด้านหลัง    เพชราผู้ล่วงรู้ทุกเรื่องราวและเหตุการณ์เพื่อคอยจิกกัดหัวหน้ายามอารมณ์ไม่ดีหัวเราะขำขันจากปฏิกิริยาแบบนั้น  การจะพาแฟนมาที่ทำงานต้องเตรียมใจยอมรับเหตุการณ์นี้เอาไว้

 

“กาแฟใส่ความรัก คงอร่อยน่าดูนะคะ”  ยังคงไม่หลุดล้อก่อนจะเดินออกไปจากห้องทำงานของเจ้านาย   หัวหน้ากองบัญชีแม้สีหน้าจะนิ่ง.. มุมปากนั้นกลับหยักเล็กๆคล้ายกับหลบซ่อนรอยยิ้มของตัวเองไม่ยอมแสดงออกมาให้เห็นได้ง่ายๆ

 

บรรยากาศบัญชีนั้นอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและสดใส

ราวกับอยู่ในดินแดนมหัศจรรย์…..ผิดกับ…..

                ณ ชั้นใต้ดินบริษัทสำรวจและกำจัดภัยในบ้าน  บรรยากาศภายในห้องทาสีขาวและมีเครื่องมือฆ่าเชื้อมากมายช่างแตกต่างจากข้างบน…  ทุกคนในห้องดูเคร่งขรึมปานหลุดมาจากห้องทดลองไวรัสในเกมส์ปราบซอมบี้ ไม่ก็เรื่องแนวอวกาศ…..

 

มุมหนึ่งของห้องมีตู้กระจกวางเรียงราย 5 ตู้  แต่ละตู้มีสิ่งมีชีวิตที่ทำให้ผู้ชายต้องร้องกริ๊ดแต๋วแตกได้ถ้ามันบิน   พฤติกรรมของแมลงสาบทั้งห้าในตู้กระจกประดับชื่อแสนสวยนั้นแตกต่างกันออกไป…   ที่แน่ๆพวกมันช่างใช้ชีวิตราวกับเป็นหนูหนาหรือแฮมสเตอร์เหลือเกิน…

 

ร่างสูงในชุดเครื่องแบบเด็กงานทำงานพิเศษทับด้วยเสื้อคลุมฆ่าเชื้อเพื่อป้องกันความสกปรกนั่งทำหน้าอึน   ดวงตาคมสีน้ำตาลอ่อนที่ควรจะใช้มองสาวๆเพราะความหล่อเหลานั้น  แทนที่จะได้มองสาวๆกลับต้องมามองแมลงสาบตัวหนึ่ง…

 

ป้ายชื่อที่ติดเอาไว้บอกชื่อบอกชื่อของเธอ(?) [Lizzy]   เจ้าแมลงสาบตัวสีดำขลับเป็นมันเงางามเหลือมด้วยลายสีเหลืองขุ่นๆ…   หนวดของมันกระดิกไปกระดิกมา ร่างกายไม่มีการเคลื่อนไหว…   เด็กหนุ่มมองพฤติกรรมของมันแล้วจดลงในสมุดบันทึก

 

“ลิซซี่กระดิกหนวด 20 ครั้งใน 1 นาที….. ทำไมฉันต้องมานั่งทำอะไรบ้าๆแบบนี้ด้วยวะ….” มันบ้าตั้งแต่มาทำงานพิเศษที่นี่แล้ว…

 

นักเรียนหนุ่มหน้าตาดีเริ่มเบื่อหน่ายที่จะมอง   มือหยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดอีเมล์  นัยน์ตาเบิกขึ้นคล้ายกับเห็นบางอย่างที่น่าสนใจ  ภายใน Application รับส่ง Email นั้นแจ้งเตือนว่ามีอีเมล์เข้ามาฉบับหนึ่ง   ผู้ส่งเขียนชื่อ Mike (America)  มันอยู่ในโฟลเดอร์ Pen Friend

 

เพื่อไม่ให้กลายเป็นฟิคชั่นภาคภาษาอังกฤษ

….จึงขอใช้กอง Subtitle เข้ามาใส่ซับ…

 

                [ไงจัน  หายไปนานสอบเสร็จแล้วใช่มั้ย?   คิดว่าคะแนนภาษาอังกฤษของนายคงไม่มีปัญหาอะไรจากที่เป็น Pen Friend กันมานาน   สุดสัปดาห์นี้ฉันมีทริปมาเมืองไทย   หลังจากทำงานเสร็จว่าจะไปเยี่ยมแฟนที่ไม่ได้เจอกันมาพักใหญ่ๆ   ได้ยินว่าที่บริษัทงานเริ่มเบามือเพราะมีเด็กทำงานพิเศษ ]

 

แท้จริงมันคือภาษาอังกฤษล้วนๆแต่ผ่านวุ้นแปลภาษา…     จันนั่งอ่านอีเมล์และเริ่มพิมพ์ตอบกลับ   [สอบเสร็จแล้วครับ  ช่วงนี้ทำงานพิเศษกับคนที่ตัวเองแอบชอบอยู่  มันไม่ค่อยได้เรื่องแต่อย่างน้อยก็ได้เห็นหน้าตลอดปิดเทอม  ผมคงบ้านะครับที่มาทำงานที่บริษัทแฟนเค้า  ตลกตัวเอง  ทริปเที่ยวไทยขอให้สนุก  ดีใจด้วยที่แฟนไม่ยุ่งแล้ว]  

 

ย้ำอีกครั้งว่ามันคือภาษาอังกฤษที่ผ่านวุ้นแปลภาษาเพื่อไม่ให้กลายเป็นเรื่องอินเตอร์(?)    มือกดส่งอีเมล์สั้นๆออกไป   เห็นแบบนี้เขาก็มี Pen Friend ที่ได้รู้จักผ่านทาง Facebook อยู่หรอกนะ…   ชายหนุ่มคนนั้นชื่อไมค์  ทำงานอยู่บริษัทน้ำหอมที่อเมริกาเพราะมีเซ้นในการรับกลิ่นที่ดีผิดคนธรรมดาอยู่   เจ้าตัวคบกับใครซักคนที่อยู่ในเมืองไทยนานๆจะได้เจอกัน   รักแท้แพ้ระยะทางมันก็คงช้ำใจเหมือนกับรักคุดทั้งที่อยู่ใกล้…

 

“จะว่าไป….ไมค์เหมือนจะเคยบอกว่าแฟนทำงานบริษัทเกี่ยวกับทำความสะอาดอะไรซักอย่าง….”   นักเรียนหนุ่มจ้องหน้าลิซซี่ในตู้กระจก  บริษัททำความสะอาดมีตั้งหลายที่  คงไม่บังเอิญถึงขนาดเป็นที่นี่หรอก….

 

การฝึกภาษาอังกฤษกับฝรั่งนั้นไซร้….มีไว้เพื่อแข่งกับอลิน…

ที่อีกฝ่ายเก่งภาษาอังกฤษจากการอ่านสแกนการ์ตูน!

 

ตั้งท่าจะส่งไปถามอีกครั้งกลับมีแขกมาเยือนเสียก่อน    “เป็นไงน้องปลวก! ลิซซี่น่ารักรึเปล่าล่ะ ได้เปลี่ยนบรรยากาศจากกระเทาะจอมปลวกแล้วเป็นไงบ้าง~~”  หญิงสาวสวมแว่นตาและชุดกาวน์เดินมายิ้มแย้มให้กับเด็กหนุ่ม

 

จัน สะกิดใจเบี่ยงมองเจ้านายชั่วคราวในช่วงระหว่างทำงานพิเศษ    เจอเรียกน้องปลวกเข้าไปพาลอยากบ่นลงทวิตเตอร์หรืออะไรสักอย่าง    “มัน….น่ารักยังไงน่ะครับ….”   ความน่ารักของแมลงสาบมันดูที่ตรงไหน เหมือนกันหมดทุกตัว..  เหมือนกันตรงที่น่ากำจัดทิ้ง…

 

“น่ารักจะตายไป!   เธอยังไม่เห็นความน่ารักของมันอีกนั่งมองมาทั้งวันแล้ว!”  หาญจิตผู้หลงใหลในแมลงน้ำเสียงสดใส  แต่เด็กหนุ่มนั้นไซร้ไม่สามารถเข้าใจมันได้….

 

แมลงสาบผู้น่ารักของห้องทดลองฝ่ายพัฒนาทั้ง 5

พวกมันคือขบวนการ 5 สี

                ลิซซี่สีเหลือง ฟรองซัวสีแดง เจนนิเฟอร์สีชมพู โจอี้สีดำ และนีทสีเขียว…   พวกมันน่ารักตรงไหน?   ทำไมต้องมานั่งศึกษาจดพฤติกรรมของพวกมันด้วย  แม้จะไม่ได้กลัวมันเลยซักนิด แต่การมาจ้องตากันหน้าตู้กระจกกับแมลงสาบนี่มัน… ชีวิตจะอับเฉามากเกินไปแล้ว!

 

“สังเกตพฤติกรรมมันดีๆน้องปลวก  อุตส่าห์มาทำงานพิเศษทั้งทีแล้ว!”    หญิงสูงวัยกว่าตบเพียะเข้าที่ไหล่มีกล้ามเนื้อนักกีฬา     ฝากฝังงานแล้วจึงเดินจากไปอย่างอารมณ์ดีพร้อมกับกล่องใส่แมลงร้ายภายในบ้านตัวอื่น…  ที่นี่น่ากลัวเหลือเกิน….

 

ไม่อยากจะพูดเลยว่าถ้าไม่ใช่เพราะเพื่อนสนิทพ่วงตำแหน่งคนที่ชอบชวนทำงานฆ่าเวลาปิดเทอม  เขาไม่มีทางเข้ามายุ่งเกี่ยวกับบริษัทสำรวจและกำจัดภัยในบ้านเป็นแน่แท้…  เพราะที่นี่คือบริษัทของศัตรูหัวใจ  เจ้าม้ามืดที่เข้ามาแย่งเอารักครั้งแรกของเขาไป….

 

ไม่ทันไรเสียงหนึ่งก็ดังผ่านเข้ามาในโสตประสาท  เสียงที่ห้องเข้ามาในใจ…  “เฮ้ยจัน!!”   บรรยายเสียโรมานซ์แต่มันคือการตะโกนเรียกจากอีกฝั่งหนึ่งของห้องไม่กล้าเข้าใกล้…

 

จันหันไปมองเพื่อนร่วมชั้นสูง 17 0เซนติเมตรที่เกาะอยู่ที่ประตู   “มีอะไรวะอลิน   ได้เวลากินข้าวแล้วเรอะ ยังไม่เที่ยงนี่หว่า”   มองนาฬิกาก็ยังไม่ถึงเวลา

 

“เปล่าไม่ใช่เว้ย  จะมาชวนไปเที่ยวอยุธยาด้วยกัน!”   น้ำเสียงนั้นเปี่ยมไปด้วยความสดใสแบบคนอยากไปสุดๆ  คำพูดชวนไปเที่ยวด้วยกันดังก้องในใจของคนฟัง

 

คนที่ชอบชวนไปเที่ยวต่างจังหวัดด้วยกัน!!!!

                “มีฉัน พี่รีวัลย์  มะขาม คุณอัศวิน คุณหาญจิต พี่เพชรา ไปด้วยกันจัน ไปนะเว้ย!”   ไม่ทันไรก็โดนดับฝันเสียสนิท…  มันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้วล่ะ  เพราะว่าบทของพระร๊องรองที่ใกล้จะคาบเส้นเป็นเพื่อนนายเอกมันก็ได้แค่นี้….

 

เพื่อนร่วมชั้นแค่ฟังก็รับรู้ได้ว่าที่จริงคือชวนไปเพื่ออะไร… เจ็บช้ำมาเยอะจนหายโง่  จะไปเที่ยวต่างจังหวัดแต่คงมีเงื่อนไขมากมายก็เลยไปกันเองสองคนไม่ได้     “ไปก็ได้  ถ้าฉันต้องโดนทิ้งให้อยู่เฝ้าแมลงสาบที่บริษัทคนเดียว ไม่เอาหรอกเว้ย!”    ลิซซี่อะไรตั้งชื่อซะน่ารัก….

 

“รับปากแล้วนะเว้ย!  เสาร์นี้มาเจอกันที่บ้านฉันแล้วไปพร้อมกันนะ!”    เด็กหนุ่มผมน้ำตาลเข้มคลี่ยิ้ม  เจ้ารอยยิ้มที่ยิ้มให้มาเป็นแบบเพื่อน ไม่ใช่แบบพิศวาสแบบให้ใครบางคน….

 

เพราะฉะนั้นทริปเที่ยวอยุธยาอะไรนั่นน่ะ…  เขาจะขัดขวางสุดชีวิต!   การที่ชายหนุ่มอายุ 3X มาชวนอลินอายุ 15 ปีที่ซื่อบื้อกับเรื่องไม่เป็นเรื่องไปต่างจังหวัด  มองยังไงก็ต้องมีเรื่องแหวกแหกกฏหมายคุ้มครองเยาวชนเป็นแน่แท้ถ้าเผลอ  เขายอมไม่ได้!   เพราะเขายังมีต่อมชั่วร้ายอยากให้คนเลิกกันอยู่….

 

อลินที่ไม่ยอมเข้ามาใกล้ฉีกยิ้มกว้างจากอีกฝั่ง    ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนจ้อง   “นี่นายมาชวนฉัน แต่นายดันไปยืนห่าง 5 เมตรเนี่ยนะ!!”

 

“ไม่เข้าไปหรอกเว้ย!   พวกมันจ้องหน้าฉันอยู่!!”    มือชี้ตรงไปหาเหล่า 5 สหายแมลงสาบในตู้กระจก   ต่อให้เกรียนแก่กล้าขนาดไหน  เจอแมลงสาบเป็นต้องสั่นผวา….

 

เรียวปากคมหยักยิ้มที่มุมปาก  จุดอ่อนที่แสนละอ่อนของเพื่อนสนิทก็คือเรื่องนี้นั่นล่ะ  เขานั่งจ้องตากับพวกมันมานานยังไม่รู้เลยว่าตาของพวกมันอยู่ตรงไหน  แต่คนที่กลัวมันมากมักจะรู้โดยการจินตนาการเอาเองว่าตาของมันอยู่ตรงไหน…..

 

มือจับตู้กระจกยกได้ของลิซซี่ขึ้น  “เฮ้ย ลิซซี่เชื่องออกนะ ไม่ลองทำความรู้จักรึไง”   ยกพาเดินดิ่งไปหาเจ้าเพื่อนสนิทสุดที่รัก….

 

“ว๊าก!!! อย่าเข้ามานะเว้ย!!!”  อลินเริ่มส่งเสียงโวยวายและทำท่าจะวิ่งหนี   เมื่อเห็นทีท่าของฝ่ายตรงข้ามจะพามารู้จักให้ได้พลันเริ่มร้องลั่นและวิ่งหนีไป

 

“จะหนีไปไหนวะ!  มาทำความรู้จักลิซซี่ก่อน!”   ความเป็นเพื่อนกันมายาวนานผสมโรงด้วยความสะใจทำให้นายจัน สะกิดใจถือเจ้าลิซซี่ผู้น่ารักไล่ตามคนที่แสนกลัวไป

 

ปิดเทอมก่อนเปิดภาคเรียนใหม่ในฐานะนักเรียนมัธยมปลาย  เด็กหนุ่มสองคนจากโรงเรียนไทยทันวิทยาลัยเข้ามาทำงานพิเศษ ณ บริษัทสำรวจและกำจัดภัยในบ้านตามคำชักชวนของหัวหน้ากองบัญชี   การทำงานพิเศษแบบสองมาตรฐานดำเนินมาได้หนึ่งสัปดาห์เข้าไปแล้ว…

 

แต่เรื่องราวที่แท้จริงไม่ใช่การนั่งเฝ้าลิซซี่น้อยผู้น่ารัก(?)

มันเริ่มต้นขึ้นเมื่อย่างเข้ากรุงเก่าของเราแต่ก่อน…..

                วันเสาร์มาเยือนว่องไวปาน BTS แล่นผ่านสถานีหนึ่งมายังอีกสถานีหนึ่ง  อลิน แย้มเก้อเดินถือกระเป๋าเป้และกระเป๋าใส่เสื้อผ้าของพี่สาวออกมาจากบ้าน   เด็กสาวผมดำประบ่ายังคงอยู่ในสภาพงัวเงียจากการตื่นเช้า   ใบหน้านิ่งไร้อารมณ์ตื่นเต้นไปกับการเตรียมไปท่องเที่ยวต่างจังหวัด   ทั้งคู่แต่งตัวด้วยชุดลำลองสมวัยและเหมาะสมกับการไปเที่ยวในวันหยุดที่ต้องเดินทางนาน

 

วันนี้จะเป็นวันเริ่มต้นของเหตุการณ์ที่หลากหลาย    “พวกเราอาจจะออกมารอเร็วเกินไปอลิน”    พี่สาวที่ยังตื่นไม่เต็มที่ยืนเหมือนมีวิญญาณเพียงครึ่งร่าง   เธอกระชับผ้าพันคอสีน้ำตาลแดง

 

“นี่ตรงเวลานัดพอดีแล้ว  พนักงานบริษัทไม่สายหรอก”   เรื่องนัดหมายกับใครสักคนมักจะตรงเวลาเสมอ  ไม่เคยมาเกินเลทเกินเวลานัด 1 นาที

 

ไม่นานนักรถยนต์ Hybrid สีขาวเคลื่อนขับมาจอดตรงหน้าบ้านแย้มเก้ออันแสนอบอุ่น    ร่างโปร่งเปิดประตูรถลงมาหยิบของจากมือของแฟนหนุ่ม  “พวกนายรอนานรึเปล่า?”  อลินรีบส่ายหน้า   มาทันใจคล้ายกับห้ามนินทาถึง….

 

“พวกอัศวินก็น่าจะใกล้มา แล้วเพื่อนนาย?”   หัวหน้ากองบัญชีนำสัมภาระของสองพี่น้องไปใส่หลังรถ   บริการดีทั้งที่เด็กสองคนสูงกว่า(?)

 

“จันจะมาถึงแล้วครับเมื่อกี้ไลน์มาบอก  ตื่นเต้นนะครับ ได้ไปเที่ยวกับพวกพี่รีวัลย์  ไปกับเพื่อนๆยังไม่ตื่นเต้นแบบนี้เลย”  การไปท่องเที่ยวกับผู้ใหญ่ เพื่อน และพี่สาว…

 

“มาช้า เสียเวลากันทั้งนั้นแต่ละคน แต่ก็ต้องรอ  เพราะพ่อไม่ยอมให้คุณพาอลินไปแค่สองคนหรอกค่ะ”  มะขามเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบแบบคนเพิ่งตื่น

 

“ฉันรู้อยู่แล้ว”   ร่างโปร่งผู้ใหญ่ที่สุดในกลุ่มตอนนี้จ้องหน้าพี่สาว…ล่ะมั้ง..ของเด็กหนุ่ม   การไปเที่ยวต่างจังหวัดสองต่อสองมีความเสี่ยงสูง    เรื่องนั้นเขียนระบุไว้แล้วในโครงการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์อายุต่ำกว่า 16 ปี

 

คนเงียบๆเหมือนกันพากันจ้องหน้ากันเอง คนหนึ่งง่วง ส่วนอีกคนสติครบถ้วน  อลินยืนมองพลางยิ้มแห้งๆ   สองคนนี้เริ่มเข้ากันได้เล็กน้อย  แต่หลังจากวันที่ได้คบกันอย่างเป็นทางการจนถึงวันนี้เวลาผ่านมาไม่นานนัก…  ทำไมเขารู้สึกว่ามันยาวนานกันนะ…  ราวกับคบกันมานานมากจริงๆ…

 

พนักงานบริษัทที่ได้เจอกันบน BTS โดยบังเอิญ

ฝ่าฟันอุปสรรคมาด้วยกันจนกระทั่งได้คบกันโดยที่พ่อแม่อนุญาต

                รีวัลย์หันมองหน้าแฟนหนุ่มอายุน้อยกว่าของตัวเอง   ดวงตาสองคู่มองสบกันพลางยิ้มให้กันบางๆ…  แม้ไม่ใช่ไปเที่ยวกันสองคนเพราะมันยังไม่ถึงเวลาที่สมควร  แต่นี่อาจจะเป็นการออกเดทกันอย่างเป็นทางการครั้งแรกเพื่อชดเชยเวลาที่ห่างหายกันไปในช่วงเตรียมสอบอย่างแท้จริง

 

ภาพความหวานที่แผ่ซ่านออกมาในบรรยากาศชวนให้คนแอบมองอยากกัดเสาไฟฟ้า   “หวานกันเกินไปมั้ย!”  พระร๊องรองน้ำตาใกล้จะตกใน…

 

ทำอย่างกับว่าโลกนี้เหลือกันแค่สองคนแล้วน่ะ!

 

                จัน สะกิดใจที่ถูกชวนมาเป็นสักขีพยานในการออกเดทนอกสถานที่ให้ช้ำใจเล่นกัดฟัน   แต่เริ่มต้นจะเดินทางบรรยากาศราวกับไปฮันนีมูก็แผ่ซ่านไปทั่วแล้ว  คิดว่าเป็นละครคุณชายละครหลังข่าวหรือไร…  แค่ไปอยุธยาก็พาลนึกถึงละครที่ได้ดูแล้ว…

 

“บรรยากาศแบบนี้แหละไม่น่าไว้ใจ  ยังไงฉันก็ต้องเป็นก้างปกป้องอลิน….”   ปกป้องจากการรุกรานของพนักงานบริษัท ต่อให้ทั้งคู่เป็นแฟนกันก็ตามที…..

                รถยนต์อีกคันเข้ามาสมทบ  รถยนต์ใหญ่บึกบึนสมกับเจ้าของอย่างปาเจโร่สีเทาเคลื่อนจอดอีกคันหนึ่ง  เผยร่างของเหล่าพนักงานบริษัทในวันหยุด  ทุกคนแต่งกายลำลองดูแล้วลดวัยลง(?)ได้อย่างเห็นได้ชัด อย่างน้อยก็ 1 – 2 ปีจากอายุจริงที่ควรจะเป็น…

 

“พวกเรามาช้ารึเปล่า?”   อัศวิน สมิงห์เดินลงมาจากรถเพื่อทักทายเพื่อนร่วมงานและแฟน  พ่วงด้วยครอบครัวของแฟนเพื่อนอีกที

 

“ไม่ช้า เพราะมีช้ากว่าพวกนายอีก  นี่มะขาม เอกมันต์ พี่สาวของอลิน”   รีวัลย์แนะนำเด็กสาวหน้าตาสวยเกินวัยให้กลุ่มเพื่อนร่วมงานได้รู้จัก

 

“ยินดีที่ได้รู้จักจ้า  เคยได้ยินน้องอลินพูดถึงเพิ่งได้เจอตัวจริง น่ารักจังเลย”   เพชราจับมือกับสมาชิกร่วมห้องนอนในวันนี้  ได้เห็นนักเรียนสาวมัธยมต้นย่างเข้ามัธยมปลายก็ชวนให้คิดถึงตัวเองในอดีต…  ผ่านมากี่ปีแล้วนะ  อย่าไปนึกถึงมันก็แล้วกัน…

 

อายุเป็นเพียงตัวเลขเท่านั้นสำหรับหญิงสาว

น้ำหนักก็ด้วย!!!

 

รีวัลย์มองหน้าเพื่อนร่วมงานร่างสูงใหญ่ผมสีบรอนด์ทอง    “ที่จริงนายไม่ว่างกระทันหัน จะไม่ไปก็ไม่มีปัญหา”  แต่มันมีปัญหาเรื่องห้องแน่ ถ้าต้องนอนกันสามคนมีกขค.(?)

 

ชายมาดดีแต่รั่วเมื่อร้องคาราโอเกะส่ายหน้าเบาๆ  “ไม่มีปัญหา คุยกันแล้ว กลับจากอยุธยาจะไปเจอ”   ได้ยินดังนั้นอีกฝ่ายผงกศีรษะตอบ   เรื่องที่คล้ายกับจะรู้กันเองในกลุ่ม….

 

หาญจิตขยับแว่นตามองไปทางซ้ายทีและขวาที    “อ๊าว  เหลือแค่น้องปลวกสินะที่ยังไม่มาเนี่ย คิดว่าพวกเรามาช้าที่สุดแล้วซะอีก”  หาญจิตมองซ้ายมองขวาหาลูกน้องที่ที่ทำงาน

 

“ผมจะไลน์ไปถามจันอีกนะครับ  ถ้าเบี้ยวมีต่อยกันแน่….”   อลินผู้เป็นคนชวนด้วยตัวเองเริ่มหัวเสียกับเพื่อนที่ปากบอกชอบแต่เป็นซึนเดเระ

 

สิ้นประโยคนั้นคนที่แอบซุ่มมาพักใหญ่ๆจำเป็นต้องออกมาจากที่ซ่อน  “มาถึงแล้วครับ!”  จัน สะกิดใจปรากฏตัวอย่างกระทันหัน….

 

“มาแล้วทำไมไม่โผล่มาล่ะวะ รออยู่!”   เด็กหนุ่มเริ่มตะคอกใส่ทันทีที่ได้เห็นหน้า  คาแร็กเตอร์เปลี่ยนปานเป็นคนละคนกับยามที่อยู่กับคนรักของตัวเอง…..

 

ร่างสูง 175 เซนติเมตรรีบเดินดิ่งเข้าไปสมทบกับเพื่อน   ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเหลือบมองไปทางหัวหน้าหนุ่มจากฝ่ายแผน…  ปกติแล้วไม่ได้เจอกันบ่อยนักในบริษัทที่ตัวเองทำงานพิเศษ  กระนั้นแล้วเขารู้สึกว่าชายคนนี้คล้ายๆกับแฟนที่เพื่อนทางอีเมล์เคยพูดถึงอยู่เหมือนกัน….

 

บริษัททำความสะอาดแห่งหนึ่งในประเทศไทย?

                เขาก็ไม่ได้สงสัยอยากรู้ขนาดนั้นหรอกนะ… แค่คิดว่าถ้าอยู่ใกล้ขนาดนี้คงเป็นเรื่องบังเอิญสุดๆ ชนิดที่เรียกว่าโลกมันกลมหรือเล็กมากกันแน่…    เพชราผู้เป็นเลขานุการมองสมาชิกในทริปแทนเจ้านาย  ทำหน้าที่แม้จะออกนอกเวลางานแล้ว

 

“ครบแล้วค่ะหัวหน้า  ไปกันเลยมั้ยคะ  ถ้าไปถึงช้า ร้านโรตีสายไหมคนจะเยอะ”   เป้าหมายที่แท้ไม่ใช่เรื่องอื่นนอกจากเรื่องกิน…..

 

ดวงตาคมสีดำเหลือบมองหน้าแฟนของตัวเองที่แลดูตื่นเต้นกับการได้ไปเที่ยวกับคนกลุ่มใหม่    “ไปขึ้นรถเถอะ  ออกเดินทาง”    กลุ่มสมาชิกผู้ใหญ่ทั้งสามคนแยกย้ายไปยังรถของตัวเอง….

 

ครู่หนึ่งนั้น  หัวหน้าฝ่ายแผนของบริษัทสำรวจและกำจัดภัยภายในบ้านเหลือบมองไปทางเด็กหนุ่มผมน้ำตาลอ่อนแกมปลายสีเข้ม  สายตาที่คอยจับจ้องมองเพื่อนร่วมชั้นที่ทำงานพิเศษด้วยกัน  คนนอกโดยเฉพาะคนเป็นผู้ใหญ่กว่ามองออกว่ามันมีความหมายอย่างไร

 

“เด็กคนนั้นแปลกดี  แอบชอบอลินแต่ก็ยอมมาทริปที่อลินมากับรีวัลย์”    คำพูดนั้นขับให้สองสาวร่วมรถคันเดียวกันมองตามไป

 

“นั่นสิน๊า  เป็นเด็กที่สุดยอดเลยในหลายๆความหมายน้องปลวกน่ะ”  ทนถึกทายาดเหมือนจอมปลวก  โดนกระทุ้งกระแทกหัวใจขนาดไหนก็ยังไม่สะทกสะท้าน.. สร้างเกราะมาห่อหุ้มได้อีก…

 

อัศวินมองคนที่ต้องนอนร่วมห้องรีสอร์ทเดียวกันทั้งที่ไม่สนิทสนมกันมากนัก   เพื่อเพื่อนร่วมงานที่ต้องเสียศูนย์มาพักใหญ่เพราะปัญหาหัวใจ  เพื่อนร่วมงานจำต้องช่วยเหลือ  ก่อนที่บริษัทจะปั่นป่วนเพราะปัญหาหัวใจคนอื่นมากไปกว่านี้….

 

……โดยไม่ได้ล่วงรู้เลยว่ามันคือจุดเริ่มต้นในเรื่องราวใหม่…..

 

พระนครศรีอยุธยาคราวนี้นั้นมีความลับ…   ขับกล่อมเรื่องราวที่คล้ายกับประวัติศาสตร์ระยะสิบเซนติเมตร   การเดินทางจากกำแพงกุหลาบไปตามเส้นทางหลวงในรถสองคันเป็นไปด้วยสองบรรยากาศ  แต่จุดหมายคือที่เดียวกัน  การท่องเที่ยวและเชื่อมสัมพันธ์ของคนสองวัยที่น่าจดจำ…. จดจำไปอีกนานถึง  6 ปีข้างหน้า….

 

เดินทางไปยังกรุงเก่าไม่ใช่เพื่อประวัติศาสตร์

ไม่ใช่การไปตามรอยละครคุณชายหลังข่าว

 

เข็มนาฬิกาที่หมุนไปในอดีตยังต้องหมุนไป

นักศึกษาในอนาคตตอนนี้ยังเป็นนักเรียนอยู่

            

 

 

————————————————————————————————————

 

Free Talk :  ย้อนอดีตไปยังเรื่องราวใน 6 ปีที่แล้วที่เป็นตัวต้นเหตุนะคะ  ถ้าเคยอ่านในบอทมาแล้วอาจจะโดนสปอย =3=  แต่เราจะเปลี่ยนมันทั้งหมด(?)

คู่อัศจันยังต้องเริ่มสานเรื่องราวของสองคนนี้ก่อนว่ามาเจอกันยังไง  ส่วนรีลินนั้นเป็นคู่ที่มาเติมความหวานแล้วเน้นหวานจากที่ Season แรกแทบไม่มี…   มีแต่การต่อสู้อย่างเดียวเลย

Advertisements
 
5 ความเห็น

Posted by บน 10/08/2013 in Uncategorized

 

5 responses to “[TitanFic] 10 Centimeter of Love SS2 ตอนที่ 2

  1. scuroluce

    10/08/2013 at 11:10 PM

    ใกล้แล้วสิ ชะตากรรมของชายจัน 55555555555+

     
  2. tanok

    10/08/2013 at 11:36 PM

    จันช่างน่ารักน่าสงสาร เป็นพระร๊องรองที่ดี๊ดีฟ้าเลยส่งคู่มาให้สักทีสินะคะ
    คุณพ่อใจดีมากที่ยอมอนุญาตให้ไปเที่ยวถึงต้องมีขบวนผู้ติดตามไปด้วยก็เถอะ
    อ่านแล้วรู้สึกอยากไปเที่ยวอยุธยาขึ้นมาเลยค่ะ (แต่ไปตอนนี้คงจมน้ำบรุ๋ง…)

    คุณพี่กับคุณน้องอยู่ด้วยกันแล้วน่ารักมาก อ่านแล้วอมยิ้มได้ตลอดเลยค่ะ ^_^
    แต่พอคุณอัศวินปรากฎตัวก็รู้สึกลุ้นแปลกๆ 555 ประมาณคู่ชะตาฟ้าลิขิตยังไงยังงั้น

    แต่ทั้งนี้และทั้งนั้น…ชื่อลิซซี่กะภาพกระดิกหนวดมันดันขึ้นมาชัดในสมองมากค่ะ T^T
    แผนกของคุณหาญจิตช่างน่ากลัวแท้…

    ขอบคุณสำหรับฟิคและส่งกำลังใจเชียร์คุณอายะสำหรับงานด้วยค่ะ *กอดดดดดดดดดด*

     
  3. -Shizuku-

    10/09/2013 at 10:09 PM

    คิดภาพสาบห้าสีแล้วสยองยังไงไม่รู้ค่ะ TwT หึๆๆๆ ลิซซี่กระดิกหนวด โอย…
    คราวนี้จันคงได้เปิดโลกใหม่บ้างซักที มองแต่น้องอลินมานานเนอะ 555
    แอบรู้จากในบอทมาบ้าง รอดูเวอร์ชั่นเต็มค่า ^^b

     
  4. Kumi

    10/10/2013 at 10:25 AM

    ซีซั่นสองกับพระร๊องรองที่จะได้ข้ามขั้นเป็นนายเอก(?)แทนพระเอก กร๊ากกกก ยินดีด้วยนะจันเอ้ยยย
    ยังไม่ได้ตามทวิตเลยเพราะงั้นไม่โดนสปอยล์ค่ะ วะ555 *หัวเราะทั้งน้ำตา* แต่คู่อัศจันอารมณ์เสี่ยเต๊าะเด็กมากกว่าคุณพี่รีวัลย์น้องอลินอีกแฮะ (มาดคุณอัศวินมันให้…) แต่การนั่งจ้องแมลง*ตึ๊ด*ทั้งวันนี่สยองมากนะคะ เข้าใจอารมณ์จันเลย นึกถึงตอนผ่าแมลง*ตึ๊ด*ในคาบชีวะ ประสบการณ์ที่สยองมาก ฉายาจันกับอลินนี่ช่างแตกต่าง…ทนถึกอดทนเยี่ยงปลวง ถถถ

    คู่หลักหวานชื่นรื่นรมย์(?)แล้ว ลุ้นคู่ใหม่ค่ะ ให้จันได้ตกล่องปล่องชิ้นมีคู่กับเค้าสักที!

     
  5. taraikari

    10/20/2013 at 10:43 PM

    ชอบตอนคิดสมการห้องนอน
    คือยังไงขุ่นพี่ก็จะนอนกับน้องอลินให้ได้สินะคะ
    ส่วนคุณเพชรามายไอดอลนี่เลขามืออาชีพจริงๆ
    รุ้ใจนายทุกเรืื่องและยังแซะนายเป็นบางครั้งให้คนอ่านได้ขำ
    คุณหาญจิตนี่สุดยอดเลยที่ตั้งฉายาให้จันว่าปลวก
    ตอนแรกนึกว่าตั้งขำๆ ที่แท้เจ๊แกล้ำมากกกกกกก
    บอกคาแรคเตอร์พระร๊องพระรองได้อย่างชัดเจน
    และตอนนี้ก็กำลังจะเปลี่ยนเป็นนายเอก(?)ในซีซั่นสองแล้ว
    นายจะได้ผงาดแ้ล้วนะชายจัน

     

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: