RSS

[TitanFic] 10 Centimeter of Love SS2 ตอนที่ 3

12 ต.ค.

Title : 10 Centimeter of Love “ปิ๊งรักระยะสิบเซน”
Fandom : Shingeki no Kyojin
Genre : BL , AU , Comedy
Rating : PG
Pairing :  รีวัลย์ x อลิน  ,   อัศวิน  x จัน   (Levi x Eren ,  Erwin x Jean)

—————————————————————————————————-

คาบเรียนประวัติศาสตร์อาจจะน่าเบื่อแต่คนก็รู้จักกรุงเก่า

 

                4 จตุรเทพวิชาเรียนที่ทำให้สมาธิแตกซ่านเข้าสู่การเล่นซ่อนตาดำ หนึ่งในนั้นคือวิชาสังคมศึกษา หรือว่าประวัติศาสตร์  รองลงมาคือวิชาพระพุทธศาสนา ภาษาไทย กฏหมาย จิตวิทยา ปรัชญา…    แม้จะง่วงงันในคาบเรียน ทุกคนก็รู้ได้ด้วยละครและสื่ออื่นๆว่าเมืองหลวงเก่าคือพระนครศรีอยุธยา

 

จตุรเทพนั้นมีความหมายว่า 4 อย่าง

แต่ไฉนในคำโปรยวิชามันเกินมาหลายวิชากันล่ะ….

ตอนที่ 3 :  เล่นน้ำคลองต้องระวังปลาช่อน

 

ทริปท่องเที่ยวสีชมพูของคู่รักกลายเป็นสีเรนโบว์มั่วซั่วเหมือนไอติมแพดเดิ้ลป๊อบ  ต้นเหตุก็มาจากสมาชิกร่วมที่มากันเป็นขบวนเหมือนครอบครัวใหญ่  แต่มันไม่ใช่แบบนั้น เพราะสามคนคือผู้ตามสังเกตการณ์เตรียมล้อเพื่อนร่วมงาน หนึ่งคนคือพี่สาวที่ถูกส่งมาจับตามองระยะประชิด  และอีกคนคือเพื่อนร่วมชั้นพ่วงตำแหน่งแอบชอบตัวเอกไปด้วย  ช่างเป็นกลุ่มที่เหมือนจะลงตัวแต่ก็ไม่ลงตัว…

 

ณ รีสอร์ทขนาดกลางริมคลองบรรยากาศแสนย้อนยุค  บ้านรีสอร์ทแต่ละหลังสร้างด้วยรูปแบบไทยประยุกต์เพื่อนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติที่อยากสัมผัสกลิ่นอายแบบไทยๆ   ส่วนกลางของที่พักเป็นสระว่ายน้ำที่ตกแต่งด้วยรูปปั้นและต้นไม้  ห่างออกไปเป็นท่าน้ำเพื่อนั่งเล่นริมคลองอันแสนสงบ

 

กล้องเคลื่อนมาถ่าย ณ บ้านพักสามหลังริมสระว่ายน้ำและติดคลองใหญ่  ห้องพักของเหล่าสมาชิกบริษัทสำรวจและกำจัดภัยในบ้านและเด็กทำงานพิเศษ    แต่ละคนแยกย้ายกันไปเก็บข้าวของในห้องของตัวเองเตรียมออกมาดื่มดด่ำกับวันหยุดพักร้อน 2 วันที่ได้ออกเที่ยวต่างจังหวัด

 

ภายในห้องพักแยกเป็นหลัง  เด็กหนุ่มตาสีเขียวมรกตเริ่มซุกซนสำรวจตู้และลิ้นชักตามประสาของเด็กหนุ่มอายุต่ำกว่า 18 ปี   ผู้ปกครองที่เดินตามหลังคอยถือของให้มองด้วยสายตาปลงๆพร้อมกับเดินเอากระเป๋าเสื้อผ้าไปวางข้างตู้เสื้อผ้า

 

“ผมเพิ่งจะเคยมานอนค้างที่อยุธยานี่ล่ะครับ   เคยแต่มาทัศนศึกษาวันเดียวกลับ  มีแม่กับพ่อเคยมาทำบุญเก้าวัด”   อลินรื่นเริงไปกับการออกเที่ยวต่างจังหวัดในช่วงปิดเทอมแม้ต้องทำงานพิเศษ

 

แฟนหนุ่มอายุมากกว่าเดินไปเปิดม่านและโทรทัศน์    “รีบกินสายไหมซะก่อนเถอะ  ไว้ค้างคืนมันจะไม่อร่อยเท่าเพิ่งซื้อมา”   หยิบเอาถุงขนมโรตีสายไหมเจ้าดังมาวางบนโต๊ะข้างเตียง

 

อลินเดินมานั่งด้วยกันและเริ่มลงมือ  ไม่ชอบขนมปังไส้แก่ๆ  แต่โรตีสายไหมเขากินได้นะ!   “ผมเคยอ่านเจอในอินเตอร์เน็ตบอกว่าร้านดังมากคิวก็ยาว  ไม่นึกว่าพวกพี่รีวัลย์จะซื้อได้เร็วนะครับ…”  นึกทึ่งในอำนาจมืดที่แผ่มาถึงที่นี่….

 

พาลนึกไปถึงภาพที่ผู้ใหญ่ 4 คนเดินไปที่ร้านขนมโรตีสายไหม   เข้าคิวได้แค่สองนาทีเจ้าของร้านก็ต้องออกมาพาไปเอาอำนาจมืดลัดคิวของทุกคน    “ร้านโรตีสายไหมเป็นลูกค้าเก่า แล้วก็เป็นลูกค้าปัจจุบันด้วย  นายน่าจะเดาได้ว่าร้านขนมต้องสะอาด”   ไม่ใช่แค่ร้านขนมแต่รวมถึงร้านอาหารอื่นๆ…

 

นักเรียนหนุ่มได้ฟังก็เข้าใจในทันที   “เพราะเป็นลูกค้ามาก่อนนี่เอง เค้าคงจำหน้าได้สินะครับได้คิวเร็วเลย”  แทบไม่ต้องรอเหมือนคนอื่น

 

รีวัลย์ไม่ตอบอะไร  มันเป็นการใช้อำนาจมืดในสถานที่ที่ไม่ควรจริงๆ  อาจจะโดนเอาไปเขียนเล่าบ่นด่าในเว็บบอร์สาธารณะบางที่ก็เป็นได้   ดวงตาคมนั่งมองคนตรงหน้าม้วนแผ่นโรตีและเส้นสายไหมเข้าปาก   “อร่อยรึเปล่า?”

 

“มากครับ  ต้องกินตอนซื้อมาใหม่ๆจริงๆด้วย   ถ้าทิ้งเอาไว้ค้างคืนจะไม่ค่อยอร่อย”   เจ้าแห่งขนมปังหมูหยองมายองเนสได้รู้ซึ้งถึงรสชาติที่แท้จริงของโรตีสายไหม….

 

“ดีแล้วที่นายชอบ  อัศวินจะได้ไม่เสียน้ำใจที่ลัดคิวให้”   มือแกร่งยื่นออกไปลูบหัวอย่างเอ็นดู  พลางหันไปเปิดหาช่องรายการน่าดูซักช่องในโทรทัศน์

 

เด็กวัย 15 ปีย่างเข้า 16 ปีนั่งยิ้มและยกมือขึ้นลูบศีรษะ   ไม่ว่ายังไงเขาก็ชอบสัมผัสจากการลูบหัวมากอยู่ดี  มันเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกอบอุ่น  และมันทำให้ภาพของคนตรงหน้าเป็นผู้ใหญ่อยู่เสมอ  ชาติที่แล้วเขาอาจจะเคยโดนคนลูบหัวมาเยอะก็เลยชอบสัมผัสแบบนี้ล่ะมั้ง!

 

เคยมีคนบอกว่าชาติที่แล้วเคยทำอะไรเอาไว้…

ต่อมาก็อาจจะได้วนกลับมายังสถานที่หรือเหตุการณ์แบบนั้นอีก

                ใครจะไปรู้ล่ะ..  ในอดีตเมื่อสองร้อยสามร้อยปีก่อน  เขากับแฟนหนุ่มอาจจะเป็นทหาร เป็นขุนศึก เป็นชาวบ้าน เป็นอะไรซักอย่างในสมัยกรุงศรีอยุธยาแบบในละครพีเรียดย้อนยุคหลังข่าว   เรื่องแบบนี้คงไม่สามารถรู้ได้ด้วยตัวเอง ต้องถามหมอดูเอาว่าจริงรึเปล่า…

 

“กินมื้อเย็นเสร็จไปว่ายน้ำกันนะครับ  ที่นี่น่าเล่นมากเลย”  อากาศและสถานที่ดีมาก   ต่อให้ที่นี่เป็นรีสอร์ทของเพื่อนพ่อก็เถอะ…

 

ดวงตาคมจ้องมองราวกับใช้ความคิดบางอย่างอยู่ในใจ   “ขอฉันตรวจสอบอะไรซักอย่างก่อน  ไม่แน่ว่าพ่อของนายอาจจะใช้วิธีจับตามองซักอย่าง”  คุณพ่อที่โดนแย่งความรักส่วนนึงจากลูกชายไปแล้ว…

 

อลินทำหน้าตามึนงงที่ได้ยิน   “ก็พามะขามมาด้วยกันแล้ว  อาจจะไม่มีอะไร”   พาคนสอดแนมมาด้วยตัวเอง  นี่ยิ่งกว่าการหาหอกข้างแคร่มาอยู่ใกล้ตัวเสียอีก

 

“พ่อนายชอบเป็นห่วง”  หัวหน้ากองบัญชีตอบแค่นั้น  มันอาจจะมีกล้องวงจรปิด  มีกล้องแอบถ่าย หรือมีอะไรซักอย่างที่ไม่รู้อยู่แถวสระว่ายน้ำก็เป็นได้….

 

หารู้ไม่ว่าคนที่พามาด้วยแต่ละคนนั้น…

น่ากลัวกว่ากล้องวงจรปิดรวมกัน 10 ตัวเสียอีก

 

ณ บ้านรีสอร์ทผู้สอดแนมหลังที่ 1   เป็นการจับคู่ห้องนอนให้กับ 1 เพื่อนร่วมงานที่ไว้ใจได้มากที่สุด และ 1 เพื่อนร่วมชั้นแต่เป็นเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อของแฟนหนุ่มตัวเอง   ห้องพักของอัศวิน สมิงห์และจัน สะกิดใจ  หลังจากวางของไว้ในห้องแล้ว  สองหนุ่มนั้นออกมานั่งโต๊ะด้านนอกระเบียงเพื่อรับลมเย็นสบาย…

 

หากแต่นักบาสเก็ตบอลหน้าตาดีกลับไม่มีสมาธิอยู่กับการกินขนมซักเท่าไหร  ดวงตาคอยจดจ้องมองไปทางบ้านพักหลังข้างๆอยู่ตลอดเวลา  มองเห็นสองคู่รักสวีทหวานกันผ่านทางหน้าต่างที่เปิดอยู่  มันช่างเป็นภาพที่บาดจิตบาดใจเสียเหลือเกิน!

 

ท่าทีแอบมองและสอดส่องแบบไม่เนียนของเด็กหนุ่มขับให้คนนั่งมองทั้งอึ้งทั้งขำอยู่ในใจ    “เธอดูเป็นห่วงเพื่อนมากเลยนะ    นึกถึงพวกฉันก่อนหน้านี้  ไม่ต่างกัน”  คอยตามหาความจริงเกี่ยวกับคนรักของเพื่อนร่วมงานด้วยวิธีการหลายอย่าง…

 

ดวงตาสีน้ำตาลหันมองจ้อง   “พวกคุณก็เคยสงสัยแฟนอลิน…เอ่อ… คุณหัวหน้ากองบัญชีด้วยเหรอครับ?”   ความอยากรู้อยากเห็นของเพื่อนร่วมงานที่พ่อชอบพูดถึงสินะ….

 

“ตอนที่ได้ยินว่ารีวัลย์คบกับเด็กนักเรียน  พวกเราอยากรู้มากว่าเด็กคนนั้นเป็นใคร  ใครหลอกใคร แล้วจ่ายค่าเทอมด้วยรึเปล่า คิดเยอะมาก จนทำเรื่องไปก็มี”   การลักพาตัวในบริษัทสำรวจที่แสนบ้าระห่ำ….   ช่างทำไปได้เมื่อนึกถึงมันอีกครั้ง

 

“ผมนี่โดนความจริงกระแทกหน้าอย่างจัง ไม่ทันตั้งตัว”   ได้ยินแล้วอัศวินก็เผลอขำออกมาพลางแกะห่อของโรตีสายไหมที่เล่นเส้นซื้อมาโดยไม่ต้องต่อคิว

 

“รีวัลย์ไม่เคยคบใคร  ไม่เคยเห็นสนใจใครเป็นพิเศษ  จู่ๆคบกับอลินพวกเราที่รู้จักกันมานานก็ตกใจเป็นธรรมดา  แต่อลินเป็นเด็กดี  เข้าใจเลยว่าทำไมรีวัลย์ถึงชอบ”    และเข้าใจนิดๆว่าทำไมผู้ใหญ่กว่าครึ่งถึงได้ชอบเด็กกันนัก….

 

เพราะมันเป็นหนทางสู่การเป็นอมตะ….

เคี้ยวกรุบกริบอร่อยกว่าเอ็นไก่ทอดแกล้มเหล้า………..(?)

 

                ได้ยินคำว่า “ชอบ”  อย่างนั้นจันถอนหายใจออกมาจากความเจ็บใจ   เพราะเขาก็เข้าใจดีว่าอลินมีข้อดีอะไร  และทำไมถึงชอบอลิน…  ตัวเขาซึ่งเป็นคนแอบรักมาเนิ่นนานเข้าใจเป็นอย่างดี  แต่เพราะเขามันช้า มันทำอะไรผิดพลาดหลายครั้ง  ทำไมต้องเป็นพระร๊องรอง….

 

“กินสายไหมเถอะ  เธอส่องจนตาจะหลุดสองคนนั้นก็คงไม่ออกไปไหนจนกว่าจะถึงมื้อเย็น”   มือแกร่งยื่นขนมสายไหมที่ม้วนไม่เรียบร้อยนักมาให้เพื่อนร่วมห้องวัยคนละรอบ….

 

จัน สะกิดใจมองสายไหมที่รับมาด้วยสายตายากจะนิยาม….   ทำไมมันถึงได้เละเทะแบบนี้!   “ที่จริงผมไม่อยากยอมรับหรอกนะครับว่าแฟนอลินเป็นคนดี…”  ในฐานะศัตรูหัวใจไม่อยากจะคิด

 

คิ้วสีอ่อนเลิกขึ้น  ชายหนุ่มหัวหน้าฝ่ายแผนจ้องมอง   “มันไม่แปลกที่จะมองศัตรูหัวใจในทางที่ไม่ดี  คนเราไม่ใช่พ่อพระแม่พระอะไร”   ผู้ใหญ่กว่าให้คำแนะนำและปลอบใจ

 

“ แล้วเธอก็ยังเด็กด้วย  ผู้ใหญ่ยังมีปัญหาเรื่องนี้ได้  ทำไมเด็กๆที่ใจร้อนกว่าจะไม่คิดไม่รู้สึก ไม่แปลก”   อัศวินนั่งกินสายไหมฝีมือตัวเอง

 

ได้ยินแบบนั้นแล้วเด็กหนุ่มรู้สึกว่าตนเองเป็นคนดีขึ้นมาสักสามจุด…   “….ตอนเห็นหมอนั่นพยายามอ่านหนังสือสอบเพื่อแฟน  ผมรู้สึกว่าตัวเองพ่ายแพ้มาก…”   แต่ใจก็ยังชอบอลิน แย้มเก้ออยู่ดีแม้จะมีเจ้าของ..

 

รักแรกหรือ Poppy Love นี่มันช่างฝังใจเสียจริงๆ

 

                แล้วสายไหมที่ม้วนมาแบบยากจะบอกว่ามันออกมาดูดีก็ถูกส่งมาให้อีก   “ที่เธอมาเที่ยวกับคนที่ตัวเองชอบแล้วก็แฟนเค้าได้นี่   ฉันก็รู้สึกเหลือเชื่อจริงๆ”

 

ดวงตาของหัวหน้าฝ่ายแผนของบริษัทศัตรูหัวใจมันช่างเปี่ยมไปด้วยความชื่นชม…  แต่มันควรชื่นชมในเรื่องนี้เหรอนั่น รู้สึกเหมือนโดนหลอกด่าว่าเป็นคนดื้อด้าน ไม่ก็งี่เง่าเล็กๆ….    “ผมแพ้ทางอลินตลอด… อย่างโดนฝังชิฟเอาไว้ในหัว…” โดนชวนไม่สามารถปฏิเสธได้…  และอีกอย่างเพื่อสวัสดิภาพทางกาย(?)ที่ควรรักษาไว้ของเพื่อนร่วมชั้น!

 

การมาเที่ยวกับแฟนที่ต่างจังหวัด แล้วไปค้างอ้างแรมกันสองต่อสอง มันเสี่ยงต่อกฏหมายคุ้มครองเยาวชนมาก  เขามาเพื่อขัดขวาง มาเพื่อสิ่งนี้!   แม้บางทีอาจจะต้องเห็นภาพบาดตาบาดใจ….  เจ้าหนุ่มนักบาสเก็ตบอลเริ่มห่อเหี่ยวเป็นแผ่นโรตีอีกครั้ง…

 

“เธอคงชอบอลินมาก  คนที่ชอบพูดอะไร  ใจต่อต้านก็เผลอทุกที เธอคงเป็นคนแบบนั้น”   คำพูดของผู้มีประสบการณ์มันช่างแทงใจดำ…

 

“….คุณอัศวินดูผ่านอะไรมาเยอะนะครับ….”   คงไม่แปลกอายุก็ปูนนี้แล้ว..  อาจจะเป็นรุ่นพี่ของแฟนอลินก็เป็นได้  เขาไม่ได้ตัดสินจากผมหรอกนะ!

 

“เธออายุแค่ 15 ส่วนฉันอายุมากกว่าเธอตั้งเยอะ  ไม่แปลกที่จะผ่านเรื่องราวมาไม่เท่ากัน”   คำพูดคำจาทุกอย่างมีเหตุและมีผล… ช่างสมกับเป็นผู้ใหญ่และหัวหน้าฝ่ายแผนของบริษัท…

 

หน้าตาดี แลดูเสี่ย(?) สูงยาวเข่าดี หน้าที่การงานก็ดี  คนแบบนี้คงเป็นมนุษย์เงินเดือนที่สาวมากมายหมายปองจนแทบจะเข้ามารุมทึ้งถ้ามีโอกาส…   “ผมว่าคนแบบคุณอัศวินต้องมีแฟนแล้วแน่ๆ ไม่น่าจะโสด”

 

ร่างสูงใหญ่หันมองเด็กหนุ่มที่เตี้ยกว่าตัวเอง 13 เซนติเมตร  “ที่จริงถ้าเธอไม่ไล่ตามหรือแอบชอบอลิน ฉันว่าเธอก็ไม่น่าจะโสดได้นะจัน”   ปานคัตเตอร์เข้ามาแทงหลังคอ…………

 

หน้าตาดี เป็นนักกีฬา สูง เรียนเก่ง….แต่โสด…โสดสนิทปิดประตูตาย

                เบื้องหน้าทุกคนเป็นคนที่ดูดีมาก แต่จริงๆข้างในเป็นซึนเดเระรักคุด พระร๊องรอง… แย่กว่าพระรองซะอีก  …   จัน สะกิดใจใกล้จะกระอักเลือดใส่โรตีสายไหม…   “…. ขอโทษทีครับ…ที่เป็นคนรักคุด…..”   ตัวเริ่มซีดเป็นแบ็คกราวน์ด้านหลังฉาก….

 

“ฉันมีแฟนอยู่ก็จริง แต่อยู่ห่างกัน  ที่จริงคนที่ฉันคบอยู่ด้วยก็มาเมืองไทย”  ประโยคนั้นชวนให้คนฟังนึกถึงอีเมล์จากเพื่อนที่อยู่ไกลถึงอเมริกา…

 

ต่อมฉลาดมันเริ่มประติดประต่อเรื่องตีละเล็กทีละน้อย   “แฟนอยู่ต่างประเทศเหรอครับ?”   ถามข้อมูลเพิ่มอย่างเนียนๆ  โลกมันคงไม่กลมมากขนาดนั้น…

 

“อยู่อเมริกาน่ะ   ทำงานที่บริษัทน้ำหอม เป็นคนที่มีเซ้นส์เรื่องกลิ่นดีมาก”    ชายหนุ่มหยิบโรตีสายไหมมาพันต่อ  ลวกมากจริงๆ….

 

แต่ประโยคนั้นขับให้คนฟังอึ้งไปพักใหญ่ๆแล้ว  บางทีโลกมันจะไม่ได้กลมธรรมดา แต่มันเป็นลูกเล็กๆเหมือนกับลูกปิงปองด้วยซ้ำไป!    ทุกอย่างเริ่มมาประติดประต่อกันเหมือนกับจิ๊กซอร์   นี่มันบังเอิญเกินไปแล้วรึเปล่าน่ะ   “แฟนคุณอัศวินชื่อไมค์รึเปล่า????”

 

ได้ยินชื่อนั้นใบหน้าคมหันมองในทันใด  สีหน้าเริ่มแปลกใจ   “เป็นหมอดูรึเปล่าน่ะ  รู้ได้ยังไง”    จันส่ายใบหน้ารัวๆ   นี่มันยิ่งกว่าหมอดู….

 

“ผมเป็นเพื่อนทางเมล์ของไมค์  รู้จักกันทางเฟซบุ๊ค”  มือรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดอีเมล์ที่ส่งโต้ตอบกันเป็นภาษาอังกฤษให้คนตรงหน้าดู

 

ดวงตาคมมองอย่างไม่เชื่อสายตา   “บังเอิญจริง   โลกมันกลมมากที่เธอรู้จักกับมิคคกี้”   เพื่อนของแฟนเพื่อน และเป็นเพื่อนของแฟนอีกที  มันอย่างบังเอิญและเหมาะเจาะเหมือนตั้งใจเอามาวางเรียงๆกัน

 

คำว่ามิคกี้ฟังแล้วตะหงิดในหูเล็กๆ  แต่เด็กหนุ่มก็ไม่ใส่ใจ   “โคตรกลมเลยล่ะครับ……..”   เพื่อนของศัตรูหัวใจเป็นแฟนของเพื่อนทางเมล์……..

 

ทุกอย่างเชื่อมโยงถึงกันหมด

……ราวกับโฆษณาเครือข่ายโทรศัพท์มือถืออย่างนั้นเลย….

 

                “อัศวิน น้องปลวก!  ไปกินข้าวกันเหอะ!”   เสียงเรียกของหญิงสาวที่ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นใครเรียกมาจากทางหน้าต่างของบ้านอีกหลังหนึ่ง   บ้านพักของกลุ่มสาวๆ 3 คนคนละสไตล์และต่างวัย…  เพชราและอดีตนักเรียนหญิงโรงเรียนคอนแวนด์พากันเดินออกจากบ้าน

 

“ได้ๆ   ไปตามรีวัลย์กับอลินด้วย”    อัศวินตอบกลับเพื่อนร่วมงานไป  แล้วจึงกันมาเก็บขนมใส่ถุงให้เรียบร้อย   จันยังคงนั่งอึ้งกับโลกที่แสนกลมใบนี้…  แต่จริงๆเรื่องนี้ก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขาหรอก

 

ดวงตาสีน้ำตาลมองไปทางบ้านพักของคนที่ตัวเองชอบอีกครั้ง  ภาพที่เห็นผ่านทางหน้าต่างที่เปิดเอาไว้ปานต้องการให้คนอื่นบาดตาบาดใจ มันช่างบาดใจจริงๆ!    นั่งพิงกันดูทีวีเนี่ย  มันน่าเอาก้อนหินปาใส่จอภาพ……  “ผมจะไปตามอลินนะครับ!”    ออกตัววิ่งไปขัดขวางจังหวะความหวานของคนอื่นทันที

 

การกระทำแสนบ้าบิ่นและบ้าเฉยๆของเด็กหนุ่มชวนให้ชายสูงวัยกว่าจ้องมอง   เคยได้ยินจากชายชาวต่างชาติคนนั้นอยู่ว่ามีเพื่อนทางเมล์อยู่ที่เมืองไทย  ใครจะนึกว่าเป็นเด็กทำงานพิเศษในบริษัทตอนนี้   เส้นทางทุกอย่างเชื่อมโยงกันราวกับรถไฟฟ้าใต้ดินกับรถไฟฟ้า

 

“บังเอิญดี”   ทริปท่องเที่ยวนี้คงสนุกไม่ใช่น้อยกับความยุ่งเหยิงในวันพักผ่อน  และความบังเอิญที่ชักนำให้ทุกคนมายังอยุธยา…

 

                2 วันนี้อาจจะเป็น 2 วันที่ผูกความสัมพันธ์หลายๆอย่าง

คู่หนึ่ง 10 เซนติเมตร อีกคู่ยังคงเป็น 13 เซนติเมตร

                อาหารเย็นเป็นกุ้งแม้น้ำในร้านอาหารในตัวเมือง  พวกผู้ใหญ่เริ่มดื่มเบียร์กันพอเป็นพิธีเพื่อความสนุกสนานไม่ใช่เพื่อเมา  ส่วนเด็กมัธยมทั้งสามคนก็ดื่มโค้กให้เหมาะกับวัย   บนสนทนาถามไถ่หยอกล้อขับให้สมาชิกเริ่มสนิทสนมกัน  โดยเฉพาะมะขาม เอกมันต์ที่ไม่รู้จักกับใครในวงผู้ใหญ่นี้เป็นพิเศษ

 

ท้องฟ้าผลัดเปลี่ยนสีไปตามช่วงเวลา  หมุนไปจนกระทั่งเข็มนาฬิกาบอกเวลาหนึ่งทุ่ม   สมาชิกท่องเที่ยวที่อิ่มหนำกับรสชาติกุ้งแม่น้ำต่างแยกย้ายกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากันที่ห้องตัวเอง  แผนการยามดึกดื่นที่ต้องมีเสมอในการท่องเที่ยวไว้ว่ากัน…(?)

 

อลินที่แน่นไปด้วยกุ้งจากความเอ็นดูของผู้ใหญ่หลายคนแทบนอนแผ่บนเตียงนอน  “อิ่มมากเลยครับ….”   พรากกุ้งจากแม่น้ำไปไม่รู้กี่ตัว  เป็นฆาตกรล้างเผ่าพันธุ์ไปแล้ว…

 

“กินอิ่มแล้วไปนอนแผ่แบบนั้น เดี๋ยวนายก็เป็นกรดไหลย้อน”   รีวัลย์ฉุดดึงให้เด็กหนุ่มคนรักลุกขึ้นมานั่งให้ดีๆ   การเป็นโรคตั้งแต่เด็กมันไม่ดี

 

เด็กหนุ่มยิ้มแป้น   “ไปว่ายน้ำกันเถอะครับ  กลางคืนแบบนี้คนคงจะน้อยแล้ว”  นักท่องเที่ยวต่างชาติชอบออกมารับอากาศตอนเช้ากันมากกว่า  แม้ที่นี่จะไม่ใช่ทะเลทางใต้ก็เถอะ

 

“นายไม่กลัวเป็นหวัดรึไง อากาศตอนค่ำแบบนี้”    ถามกลับไปยังแฟนหนุ่ม  คำตอบก็คือส่ายใบหน้ารัวๆไม่สนใจอะไรเลยนอกจากจะไปเล่น

 

“ผมร่างกายแข็งแรงนะครับ”   มาถึงที่ๆมีสระว่ายน้ำแล้วไม่ลงเล่น มันก็เสียของเหมือนกับความหล่อที่มีบนหน้าถ้าไม่ได้ใช้มันก็เสียของ!

 

…..เขาไม่ได้หมายถึงใครเป็นพิเศษหรอกนะ…

                หัวหน้ากองบัญชีโดนขอและอ้อนโดยไม่รู้ตัวใจที่แข็งก็เริ่มอ่อนยวบเป็นกระดาษโดนน้ำ   นักเรียนมัธยมคนนี้ชอบทำตัวเป็นโคอาล่ามาร์ทเขย่า 5 พันครั้งเป็นคำว่าน่ารักบ่อยเสียจริง…  และเขาก็แพ้มันทุกครั้ง  หากแต่สระว่ายน้ำนั้นเป็นพื้นที่ที่โดนจับตามองได้ง่ายเกินไป…

 

ร่างโปร่งเดินไปหยิบผ้าขนหนู   “สระว่ายน้ำอันตรายเกินไป”   อลินฟังแล้วงงขึ้นมาในทันใด  สระว่ายน้ำอันตรายแล้วจะให้ไปว่ายที่ไหน…

 

“ทำไมเหรอครับ??”    ไม่ทันไรผ้าขนหนูอีกผืนก็ยื่นมาตรงหน้า   ไม่มีคำพูดใดๆบอกนอกจากการมองจ้อง…  ดวงตาคมกำลังจะบอกว่าให้ตามไปเงียบๆ

 

…..มันคือการหลบปาปารัสซี่ที่มีชื่อว่าเพื่อนร่วมงาน….

                เสียงโทรทัศน์ดังก้องในบ้านพักหลังที่สาม   เด็กสาวผมสีดำเหมือนถมหมึกนั่งดูละครในช่องเคเบิลประหนึ่งอยู่บ้านของตัวเอง  มือมีถุงมันฝรั่งทอดขบเคี้ยวไม่กลัวอ้วนแม้จะเพิ่งกินอาหารเย็นมาหยกๆ    ภาพในจอสี่เหลี่ยมเป็นฉากที่นางเอกละครอาบน้ำอยู่ในคลองตอนค่ำๆชนิดไม่กลัวปลาช่อนโผล่มา…..

 

“มันไม่มืดเหรอ  ไม่มีไฟนีออนแบบสมัยใหม่”   มะขามเริ่มจับผิดละครพีเรียดที่ฉากท่าน้ำสว่างไสวเหมือนมีสปอตไลท์….

 

เพชราที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดลำลองรออาบน้ำเดินไปหาน้ำดื่ม   ใบหน้าที่แท้จริงไร้เครื่องสำอางของพนักงานออฟฟิศสาวกำลังจะได้เปิดเผย…    “ละครคุณชายนี่รีรันแต่ตอนนี้เลยนะ”   คุณชายผู้ไม่เคยมีความรักกับใคร  แต่ดันสะดุดรักเข้ากับขาอ่อน(?)อย่างจัง

 

“คงเรตติ้งดีล่ะมั้งคะ….”    พี่สาว…ล่ะมั้ง… ของเด็กหนุ่มผู้เป็นแฟนหัวหน้าตัวเองตอบเรียบๆ  ใบหน้าที่แสนสะสวยช่างเย็นชาเหลือเกิน

 

“น้องมะขามนี่เป็นพี่สาวที่ดีจริงๆนะ  ตามน้องชายมาเที่ยวกับแฟนด้วย”    หญิงสาวเดินถือน้ำมาหยุดยืนในจุดที่มองเห็นหน้าจอโทรทัศน์     ฉากว่ายน้ำของนางเอกผู้เป็นนางงาม ณ คลองอยุธยายามค่ำ..

 

ดวงตาพลันมองออกไปทางหน้าต่างที่ลืมปิด…   สายตาของเลขานุการที่ต้องรู้ทุกการเคลื่อนไหวของเจ้านายมันเปิดเรดาห์ขึ้นมาทันที    เงาตะคุ่มๆที่เดินออกไปจากบ้านพักหลังที่หนึ่ง   มันไม่น่าใช่วิญญาณร้าย  มันต้องเป็นคู่รักแอบออกไปสวีทกันในที่ลับตาคน!

 

เพียงเท่านั้นเพชรา เลขาสาวผู้ชอบทรยศเจ้านายก็รีบไปตบประตูห้องน้ำ   “คุณหาญจิตคะ!  รีบๆออกมาเลยค่ะ ออกมาเลย!”   เวลานี้มันต้องตาม!

 

หาญจิตเปิดประตูห้องน้ำออกมาทั้งสภาพคาบแปรงสีฟัน   “อีอะไอ?????”    ยังไม่ทันจะได้คำตอบ  หญิงสาวเพื่อนร่วมงานก็ไปหยิบเอากล้องมาเรียบร้อย….

 

“ไปทำงานกันเถอะค่ะ”  การรังแกหัวหน้านั้นไซร้…  เป็นงานประจำของเลขานุการแม้จะไม่ได้เงินเดือนเพิ่มเป็นพิเศษ แถมอาจจะลดลง………

 

มะขาม เอกมันต์หันมองสองสาวออฟฟิศคุยซุบซิบมีลับลมคมในอย่างเรียบเฉย  มือยังคงหยิบมันฝรั่งทอดเข้าปากไม่สนใจอะไร   แม้แต่ตอนที่ทั้งสองคนรีบออกไปเธอก็ยังไม่ลุกขึ้นตามไปปานถ่านหมด…    ไม่มีข้าวมันไก่ เด็กสาวนั้นไซร้ก็อยู่ติดที่…  ภารกิจของคุณพ่อไม่มีการสานต่อ….

 

“คุณชายแอบตามไปที่ท่าน้ำจนได้”   ดวงตาสีดำหันกลับไปมองที่จอโทรทัศน์   ช่างเป็นคุณชายที่เนียนแสนเนียนจริงๆ  ไหนบอกว่าไม่เคยรักใครไม่เคยจีบใคร  จีบเก่งขี้นเทพจริงๆ………..

 

เหมือนใครกันนะ… ใครสักคนที่เธอรู้จัก ใครกันนะ………

คนที่คุณก็รู้ว่าเขาคือใคร…….

                ตัดฉากมาอีกทางหนึ่งบริเวณสระว่ายน้ำ   ร่างสูงผมสีน้ำตาลอ่อนแกมปลายสีเข้มเดินชมวิวด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย   เป็นการท่องเที่ยวที่ต้องใช้พลังงานหลายอย่าง.. แบตของเขาใกล้จะหมดเต็มที  ต้องอดทนต่อภาพความหวานที่บาดตา  ต้องอดทนกับผู้ใหญ่นิสัยประหลาดอีกหลายคน  และต้องอดทนเพื่อนเกรียน(?)

 

“…..ใช้พลังงานเยอะกว่าเล่นบาสกับเฝ้าลิซซี่อีก….”  พาลนึกถึงวันคืนในการเฝ้าแมลงสาบในตู้ขึ้นมา ยังไม่เหนื่อยขนาดนี้เลย….

 

เหนื่อยใจแล้วก็พาลจะเหนื่อยกายไปด้วย   เป็นการท่องเที่ยวที่โหดร้ายจริงๆ    ทำไมฟ้าไม่มีบทแค่พระรอง  จะยังมีพระร๊องรองอีกทำไม  รันทดกว่าเพื่อนนางเอกซะอีก..  เป็นที่สามไม่ใช่ที่สอง ชอกช้ำระกำใจกว่าการเป็นพระรอง..  อย่างน้อยนางเอกก็หันมาแลพระรองนะ….

 

“คิดทำไมให้เจ็บใจวะเนี่ยฉัน!”   จันตบหน้าตัวเองให้คืนสติขึ้นมา     เจ้าสมองบ้า!  ชอบคิดให้ตัวเองช้ำเอง  ยังมีเวลาตามจีบอีกตั้งนานๆ….

 

พลันเหลือบมองไปเห็นขบวนปาปารัสซี่สามคนเคลื่อนที่ผ่านไปในระยะห่างๆ   “นั่นมัน….”   กลุ่มพนักงานบริษัททั้งสามที่ตามเพื่อนร่วมงานมาไปไหนกัน….

 

ต่อมอยากรู้อยากเห็นพ่วงสกิลชอบเจอเหตุการณ์บาดตาบาดใจของพระร๊องรองทำงานในทันที   เด็กหนุ่มออกเดินตามหลังกลุ่มคนทั้งสามไปห่างๆ   การแอบตามนั้นเขาไม่แพ้ใคร!  คอยหลับหลังเขาและต้นไม้เป็นระยะๆ  รู้ตัวอีกทีทั้ง 4 คนที่ไม่ได้นัดหมายกันมาก็มาอยู่กันที่พุ่มไม้และเสาอีกฝั่งของท่าน้ำ….

 

ภาพของคุณชาย…เอ๊ย… หัวหน้ากองบัญชี….

นั่งมองแฟนหนุ่มเล่นน้ำในคลองที่ท่าน้ำ… นี่มันละครพีเรียดหรือ!?

                มันเป็นภาพที่เพื่อนร่วมงานตะลึง  เพื่อนร่วมชั้นอึ้ง   ภาพที่เหมือนหลุดออกมาจากละครพีเรียดย้อนยุคนี่มันอะไร!  และที่สำคัญมันมหัศจรรย์มากที่ได้เห็นคนแบบเครื่องจักรหัวหน้ากองบัญชีมาทำอะไรแบบนี้กับคนรักในที่แบบนี้!   ปลาช่อน(?)อาจจะเป็นเบาหวาน ไม่ก็ว่ายกลับไปสิงห์บุรี…

 

“พี่รีวัลย์ลงมาด้วยกันสิครับ  นั่งมองเฉยๆไม่สนุก”    อลินใส่เพียงกางเกงบอลตัวเดียวว่ายลูกหมาตกน้ำอยู่ในคลอง  เรียกรอยยิ้มจางๆบนเรียวปากคมให้ปรากฏ

 

รีวัลย์ในเสื้อเชิ้ตพับแขนไม่เนี้ยบเหมือนเวลาปกติเป็นภาพที่ไม่ค่อยได้เห็น    “ฉันนั่งมองนายดีกว่า”    เพียงแค่มองก็รู้สึกดีกว่าการนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน นั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์เป็นไหนๆ  แรงบันดาลใจ….

 

ทุกคำพูดนั้นเข้าโสตประสาทของเหล่าปาปารัสซี่เฉพาะกิจเต็มๆ  หาญจิตแว่นตาเป็นประกาศใช้กล้องถ่ายวีดีโอเตรียมเอาไว้ดูและเปิดแกล้งเพื่อน…   เพชราแทบกริ๊ดกับความโรแมนติกแทบจิกหมอนของคูรักต่างวัย  มีอัศวินที่ยังอยู่ในความสงบแต่หลบไม่ค่อยจะเนียนอยู่คนเดียว…

 

ฝั่งจัน สะกิดใจแทบจะกลายร่างเป็นปลวกแทะเสาให้เป็นชิ้นๆด้วยความอิจฉาตาร้อน   บาดใจเหลือเกิน!    เกือบแช่งให้สปอร์ตไลท์ริมท่าน้ำดับ แต่ถ้าเป็นงั้นจะแอบดูต่อไม่ได้….   “อิจฉาโว้ย!!”    เหมือนจะตะโกนเสียงดัง แต่แท้จริงคือตะโกนอยู่ในใจ….

 

ทำได้แค่พิมพ์ระบายอารมณ์ลงในทวิตเตอร์   ร้อน!  ตามันร้อนไปหมดแล้ว!    บาดตากว่าเดิมเมื่อเห็นเด็กหนุ่มเพื่อนสนิทว่ายมาหยุดตรงหน้าของชายหนุ่มพนักงานบริษัท   จับมือและมองหน้ายิ้มแย้มให้กัน  พูดอะไรบางอย่างที่เขาไม่ได้ยิน….

 

สมองสั่งการให้หยิบเอาก้อนหินปาออกไปสะกัดดาวรุ่ง…  แต่มันได้ผลตรงข้ามเพราะทำให้อลินคิดว่ามีผีก็เลยยิ่งชวนให้แฟนหนุ่มลงไปด้วยกัน…  “บ้าเอ๊ย!!”

 

ทางหนึ่งร้อนรนจนใกล้จะลุกไหม้เป็นไฟ

 อีกฝั่งสะกดรอยปานจะหาเลนส์หนอนมาใช้

                หาญจิตเปิด Zoom เต็มที่ แม้ภาพมันจะเลือนเหมือนแอบถ่ายเนสซี่ในทะเลลึกลับ(?)  แต่มันก็ยังดีกว่าถ่ายออกมาแล้วไม่ชัดเป็นตัวๆ!   อัศวินมองสองสาวพลางถอนหายใจ   แต่ทว่าในมือของหัวหน้าหนุ่มก็มีโทรศัพท์เปิด Application ถ่ายรูปกลางคืนอยู่เหมือนกัน….

 

“เมื่อกี้หินมาจากไหนน่ะ  แต่มาได้จังหวะเหมือนเจ้าที่เลย!   รีวัลย์ยอมลงน้ำไปกับน้องอลินหนอนชาเขียวแล้ว!!”   ถ้าเธอเอาภาพชายหนุ่มถอดเสื้อเชิ้ตตัวบนออกไปขายในเน็ตคงมีเงินเข้ากระเป๋ามากกว่าโบนัสซะอีก

 

“อาจจะเป็นแรงส่งจากสวรรค์มั้งคะ”  เพชราเดาสุ่ม  อย่างน้อยมันก็ทำให้เธออิจฉาตาร้อนอยากมีแฟนขึ้นมาทันตาเห็น

 

“พวกเราต้องเฝ้าสองคนนั้นจนขึ้นมาเลยรึเปล่าน่ะ”  อัศวินเริ่มตบยุง… การหลบในพุ่มไม้นี่มันไม่ง่ายถ้าไม่พกเอายากันยุงมาด้วย…

 

“ได้ภาพเด็ดๆก็พอแล้วล่ะน่า!  ดูไปเรื่อยๆก่อน!”    หญิงสาวขยับแว่นตาด้วยแววตาชั่วร้าย  เรื่องของเพื่อนร่วมงาน เป็นเรื่องสนุกของเพื่อนร่วมงาน…..

 

….ในคลองนั้นแสนหวานแต่รอบๆมันซิทคอม….

                สลับไปกับฉากในโทรทัศน์ภายในบ้านพักหลังที่สาม  มะขามที่แกะห่อมันฝรั่งถุงที่สองยังคงมองไปในจอภาพ   ภาพคุณชายที่เข้ามาแทะโลมนางงามสาวในคลองแทนมืด  แย่งพื้นที่อยู่ของหมู่ปลาและแพลงต้อน…  มือไวเหลือเกิน  เก็บทุกดอกทุกเม็ดจริงๆ

 

“ไม่ทันไรก็จูบอีกแล้ว”   เด็กสาวว่าที่นักเรียนสายวิทย์โรงเรียนไทยทันวิทยาลัยมองภาพในจอ  เรื่องนี้มีจูบที่เนียนจูบกี่ครั้งกันนะ…..

 

แสงจันทร์สาดส่องยามค่ำคืนแข่งกับสปอร์ตไลท์ริมท่าน้ำ

                ดั่งคำที่เขาเรียกว่าจูบเย้ยจัน(ทร์)   กระแสน้ำเย็นเยียบยามค่ำดับด้วยไออุ่น    จากรอยจุมพิตแผ่วเบาที่ริมฝีปากทั้งคู่..  หยดน้ำที่พร่างพรายกระทบแสงไฟเป็นประกายราวกับภาพวาดที่แสนหวาน   ดวงตาสองคู่สีแตกต่างมองสบผสาน  บรรยากาศที่รายล้อมเคล้าไปกับเสียงของจิ้งหรีดในแมกไม้

 

“ถ้ามีคนผ่านมา…  เขาเห็นเค้าคงตกใจนะครับ….”   ใบหน้าอ่อนวัยซับสีระเรื่อหลบเบี่ยงสายตาหนีเป็นระยะๆ   หากแต่หนีไปไหนไม่ได้เมื่อมือแกร่งประคองจับหลังคอเอาไว้..

 

“ถ้ายังจะมีก็ช่างเถอะ  ได้มีเวลาอยู่ด้วยกันแบบนี้บ้างมันดีกว่า”   หลังจากการสอบอันยาวนานของอีกฝ่าย ก็แทบไม่ได้ไปไหนมาไหนด้วยกันตามลำพัง.. แม้แต่ในทริปท่องเที่ยวนี้ก็ไม่แตกต่าง

 

อลินหัวเราะเบาๆ    “รู้สึกใกล้ชิดกว่าตอนที่แยกกันน่ะครับ…  ผมไม่รู้คิดไปเองรึเปล่า”   จริงจังมากขึ้น  เข้าถึงหัวใจได้มากขึ้น… ไร้ซึ่งกำแพงยิ่งกว่าตอนนั้น

 

“คงเพราะตอนนี้นายเป็นแฟนของฉันเต็มตัว… ไม่ต้องมีเงื่อนไขอะไร”    นอกจากกฏหมายคุ้มครองเยาวชนที่ตามคุ้มครองเด็กหนุ่มไปจนอายุ 18….

 

คำพูดนั้นยิ่งทำให้ประหม่าจนต้องหัวเราะแก้เก้อ   “แหะๆ…  ไว้ซักวันจะพาพี่รีวัลย์ไปเจอเพื่อนๆของผมนะครับ… กินข้าวด้วยกันซักมื้อ ไม่ก็มาเจอกัน”

 

“ได้     อะไรก็ได้ที่ทำให้นายสบายใจ”    เรียวปากคมงับที่จมูกของเจ้าเด็กอายุ 15 ที่มาเป็นเด็กทำงานพิเศษ เป็นลูกน้องชั่วคราวในบริษัท…

 

แล้วระยะห่างสิบเซนติเมตรก็เหลือเพียง 0 เซนติเมตร…

แนบริมฝีปากตักตวงช่วงเวลาสั้นๆที่ได้อยู่ตามลำพัง…

                แม้จริงๆแล้วมันจะไม่ใช่ตามลำพังเพราะมีปาปารัสซี่ถึง 4 คนแอบมองอยู่   หาญจิตกับเพชราอยากจะระเบิดตัวแตกไป  ขณะที่อัศวินพยายามไม่แอบมองเพื่อนฝูงในฉากเลิฟซีนแบบนั้น  ส่วนอีกฝั่งหนึ่งนั้น  นายจัน สะกิดใจกำลังจะกลายเป็นผงธุลีลงไปเลี้ยงต้นไม้ใบหญ้า….

 

บาดตาบาดใจจริงๆ!!

                ร่างสูงเดินโซซัดโซเซหาทางกลับไปยังบ้านพักของตัวเอง… หากมองไปมากกว่านี้เขาคงจะกระอักเลือดช้ำในตาย  แค่ใบบัวบกก็คงไม่พอจะรักษาอาการช้ำในของเขาแล้ว…   ความคับแค้นใจทำให้ตาร้อนผ่าวขึ้นมาทันใด   แต่ต้องอดทนเอาไว้  เพราะนี่มันยังไม่ถึงปีด้วยซ้ำที่อลินมีแฟน!

 

“อีกตั้งสามปีจัน สะกิดใจ!”  เรียกกำลังใจให้ตัวเอง  คาดหวังในอนาคตต่อไปที่ได้เรียนม.ปลายด้วยกัน  และอาจจะอีกยาวนานกว่านั้นเมื่อได้เข้ามหาวิทยาลัยเดียวกัน….

 

คนที่ทำให้จิตใจว้าวุ่นได้ขนาดนี้คงมีแต่นาย…..

เกลียดอะไรได้อย่างนั้นจริงๆ….  ย้อนคำพูดตัวเองเมื่อสมัยม.1…..

                หัวหน้าฝ่ายแผนที่ยืนเฝ้าสองสาวที่กำลังเมามันไปกับการแอบถ่ายรูปรีวัลย์เหลือบเห็นเงาตะคุ่มๆจากอีกฝั่งหนึ่ง..    มองผ่านแสงที่สว่างเพียงพอจะเห็นหน้าก็รู้ทันทีว่าคนซุ่มมองอีกคนนั้นเป็นใคร    ใกล้จะเป็นซากเข้าไปทุกทีแล้ว เหมือนซอมบี้เดินดิน….

 

“นั่นมัน?”    เห็นสีผมสีน้ำตาลอ่อนก็รู้ได้ทันทีว่าคือใคร  เพราะในที่นี้จะมีสักกี่คน  ที่แน่ๆ…  เดินเหมือนคนวิญญาณหายแบบนั้น ก็คงเป็นเพราะฉากบาดตาบาดใจ…

 

“บางทีต้องปล่อยให้อยู่คนเดียวซักพักก่อน”   ชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เรื่องรักบ่นพึมพำ   จะเข้าไปปลอบใจก็ไม่ใช่เรื่อง  วัยรุ่นนั้นใจร้อนและบางทีต้องให้เวลากับตัวเอง

 

“มีอะไรเหรอคะคุณอัศวิน?”    เพชราหันมองหน้าเพื่อนสมาชิกกลุ่มระวังคุกให้เพื่อนร่วมงาน    ร่างสูงใหญ่ส่ายหน้าไปมา..

 

มันเป็นเรื่องของเด็กหนุ่มที่เจ็บแล้วไม่เคยจำคนหนึ่ง   “ไม่มีอะไร แต่ตอนนี้คงใกล้จะมี  พวกรีวัลย์กำลังจะขึ้นจากน้ำแล้ว”   เท่านั้นล่ะทั้งสามคนก็เริ่มแตกตื่นต้องหาทางหลบหนีจากพุ่มไม้ไม่ก็ซุ่มมุดหลบไม่ให้เห็น

 

“อัศวิน!   ย่อตัวอีกหน่อย เดี๋ยวโดนเห็นหรอก!”   ส่วนสูงนั้นไซร้ช่างเป็นปัญหาในการทำตัวเป็นปาปารัสซี่ที่ดี…   แต่อย่างน้อยๆคนหวานกันสองคนก็ไม่เห็นอะไรนอกจากกันและกัน…

 

…..ความรักทำให้คนตาบอดท่าจะจริงๆ….ใกล้แค่นี้ก็มองไม่เห็น….

                สองคู่รักเดินห่มผ้าขนหนูกลับไปทางบ้านพักของตัวเอง   เหล่าปาปารัสซี่โผล่หน้ามาก็เริ่มตรวจเช็คภาพที่ถ่ายมาได้อย่างแข็งขัน     ในขณะที่พระร๊องรองอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอนเพื่อให้ตื่นจากฝันร้าย…..  และอาจจะต้องเจอฝันร้ายตราตรึงยิ่งกว่าเดิม

 

นี่คืออดีตในวันนั้น… ของความรัก 10 เซนติเมตรครั้งใหม่

 

ที่ใดมีรักที่นั่นมีทุกข์  ทุกข์ระทมใจไปกับการรักแฟนชาวบ้าน  นั่นคืออดีตเมื่อ 6 ปีก่อน  ค่ำคืนในอยุธยาใต้แสงจันทร์สาดส่องยังจำเป็นต้องถูกเปิดโปง  ค่ำคืนนั้นปลาช่อนได้ว่ายน้ำกลับสิงห์บุรีอย่างเร่งด่วน…น้ำคลองกร่อยๆกลายเป็นน้ำหวานเชื่อมน้ำตาล

เรื่องราวเพียงเล็กน้อยอาจกลายเป็นเรื่องใหญ่ในอนาคต

ที่หนึ่งมีรัก อีกที่หนึ่งคงเริ่มมีรัก

 

ชื่อเรื่องว่าอะไร ความรักก็ต้องเกิดขึ้นที่ระยะนั้น

และความรักก็มีหลายรูปแบบ แต่คงคอนเซ็ปเดิม….

 

 

 

 

———————————————————————————————————

Free Talk : ยังเป็นย้อนความในอดีต แต่ตอนหน้าจะเป็นปัจจุบันแล้วค่ะ แล้วก็จะเริ่มมหากาพย์อัศจันเสียที (ส่วนรีลินก็กลายเป็นคู่รอง 555555)

มันกลายเป็นซีรี่ย์อย่างสมบูรณ์แบบไปแล้วปิ๊งรักระยะสิบเซน พระร๊องรองกลายเป็นตัวเอกใน SS2

จะมีอีเวนท์ที่ไม่เหมือนกับในบอทอีกเยอะค่ะ เพราะดำเนินไปเกือบคล้ายแต่ไม่ทั้งหมด… มันต้องปูเรื่องให้เชื่อมกับภาคแรก

ปล. มืองอกไม่พอแล้ว………  ยังมีสโนว์กั๊กอีกสองตอนไม่ให้จบตอนนี้ 555   แล้วมี NG มีทานตะวันอีก ตายแป๊ป…

Advertisements
 
3 ความเห็น

Posted by บน 10/12/2013 in Uncategorized

 

3 responses to “[TitanFic] 10 Centimeter of Love SS2 ตอนที่ 3

  1. จจ

    10/12/2013 at 7:14 PM

    อ่าห์… ได้เห็นปฏิสัมพันธ์ที่มากขึ้นของคุณอัศวินกับจันมากขึ้น ฮรี่ๆๆ

     
  2. tanok

    10/12/2013 at 11:46 PM

    อ่านแล้วขำพรืดตอนคุณอัศวินห่อสายไหมอ่ะค่ะ คือ…คุณช้ายคุณชายห่อสายไหมไม่เป็น
    แต่คู่น้องอลินกับคุณพี่ช่างหวานเหลือเกิน สมแล้วที่ปลาช่อนรีบว่ายน้ำหนีไป ไม่งั้นอาจจะได้กลายร่างเป็นปลาเชื่อมแทน แต่จันน่าร๊ากกกกกกกกก น่ารักน่าแกล้งอย่างบอกไม่ถูกเลยค่ะ 555

     
  3. taraikari

    10/24/2013 at 11:30 PM

    คุณอัศวินนั่งคุยกับชายจันช่างเหมือนพ่อลูกคุยกัน
    ฮาฉากโยนหินลงน้ำอ่ะ
    แทนที่จะได้แยกคู่ดันกลายเป็นสร้างภาพบาดตาบาดใจให้ตัวเองแทนนะชายจัน
    รีลินหวานมุ้งมิ้งเกินไปแล้ว เขินค่ะขอบอก

     

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: