RSS

[Utapri S.Fic] Kimi e no Love song (Tokiya x Haruka)

12 ธ.ค.

Title : Kimi e no Love Song
Genre : Romance , NL
Rating : PG
Pairing : Ichinose Tokiya x Nanami  Haruka
Summary : บทเพลงแห่งรักระหว่างฉันกับเธอ

——————————————————————————————-

 

ฉันรักเสียงเพลง   ฉันรักการร้องเพลง
ฉันปรารถนาที่จะขับขานเสียงเพลงของฉันให้ผู้คนได้ฟัง

เธอคือเสียงดนตรี      เสียงดนตรีที่ไพเราะจับหัวใจ
ฉันรักบทเพลงของเธอ    ฉันรักเธอ
ดนตรีของฉันคือเธอ

โลกนี้อยู่คู่กับเสียงดนตรี    เสียงดนตรีป๊อปก้องกังวานถนนใหญ่ของย่านชิบุยะประเทศญี่ปุ่น    บนจอโฆษณาซึ่งประดับอยู่บนตึกใหญ่ฉายภาพของนักร้องหนุ่มเรือนผมสีน้ำเงินเข้ม  บทเพลงและภาพลักษณ์ของนักร้องหนุ่มเป็นจุดสนใจให้คนผ่านไปมานั้นหยุดยืนมอง    ไอดอลคนใหม่ของ Shining Agency

หญิงสาวคนหนึ่งหยุดยืนมองจอโทรทัศน์ของร้านค้า  เรือนผมสีส้มของเธอตัดกับเสื้อโค้ทตัวยาวสีน้ำตาลอ่อน   ดวงตาสีสดของเธอจ้องมองดูภาพในโทรทัศน์ไม่วางตา  ตั้งใจเสียงดนตรีพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนโยนบนเรียวปาก    พรุ่งนี้จะเป็นวันวางจำหน่าย Single Debut อย่างเป็นทางการของชายหนุ่มในจอโทรทัศน์

“ท่านฮายาโตะ  ท่านฮายาโตะใช่มั้ยน่ะ?”    กลุ่มเด็กสาวในชุดนักเรียนหยุดยืนดู Promotion Video ในจอ   ใบหน้าที่เหมือนกันหากแต่ภาพลักษณ์ดูแตกต่าง

“ไม่ใช่!   ไม่ใช่ท่านฮายาโตะแล้ว  ต้องเรียกว่าท่านโทคิยะสิ!”    เด็กสาวอีกคนแย้งเพื่อน    ร่างบางผมสีสดเหลือบมองและคอยฟังบทสนทนานั่น

“ก็คนเดียวกันไม่ใช่เหรอ  อ๋อ  ที่ว่า Re-Debut ใช่มั้ย???”      กลุ่มวัยรุ่นสาวเริ่มถกเถียงกัน   บ่อยครั้งที่วงการบันเทิงมีการเดบิวใหม่ของคนในวงการ  อาจจะเป็นจากดาราไปเป็นนักร้อง  จากคนบันเทิงเป็นดารา  หรือคนบันเทิงเป็นนักร้อง…

“แต่เพราะจังเลยนะ  ไม่นึกเลยว่าท่านฮายาโตะจะร้องเพลงเพราะขนาดนี้   เพลงก็เพราะมากๆเลยด้วย”    เพียงคำชมนั้นก็ทำให้คนแอบฟังลอบยิ้มออกมา

“อิจิโนเสะ  โทคิยะค่ะ  ฝากเพลงของเขาด้วยนะคะ”   เสียงใสพูดแทรกบทสนทนาของกลุ่มนักเรียน    เธอยิ้มละไมอย่างภูมิใจ

“ถ้าชอบก็อย่าลืมไป showcase พรุ่งนี้นะคะ”    นานามิ ฮารุกะโค้งให้กลุ่มเด็กสาวก่อนจะรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งจากไปเมื่อทำอะไรน่าอายลงไป…..

……เขาคนนั้น..ละทิ้งตัวตนที่มีชื่อเสียงของตัวเอง  เพื่อร้องเพลง…..

เมื่อหนึ่งปีก่อนที่ย่านการค้าแห่งนี้   เธอเดินอยู่ท่ามกลางผู้คนในเมืองใหญ่และรู้สึกไม่สบาย   สิ่งแวดล้อมที่ไม่คุ้นชิน  ผู้คนที่ไม่คุ้นหน้ามากมาย   ทุกสิ่งในเมืองใหญ่ทำให้เธอรู้สึกแย่..  ในช่วงเวลานั้นเสียงเพลงหนึ่งขับขานดึงความสนใจของเธอ…   ให้เป็นเสียงเดียวที่ได้ยินในยามนั้น

HAYATO    คนบันเทิงที่ร้องเพลงในตอนนั้นทำให้เธอพบกับความฝัน…   เธออยากสร้างเสียงเพลงที่จับใจผู้คนแบบนั้น   และสักวันคนๆนั้นจะได้ร้องเพลงที่เธอแต่ง เพื่อการนั้นจึงสอบเข้าโรงเรียนซาโอโตะเมะเพื่อไล่ตามความฝันนั้น จากตอนนั้นก็ผ่านมา 1 ปีแล้ว…

การไล่ตามความฝันของเธอนั้นจบลงแล้ว…
บทเพลงของเธอกำลังก้องกังวาลไปพร้อมกับเสียงของคนๆนั้น….

‘ในที่สุดอิจิโนเสะซังก็ได้ร้องเพลง…..’    ทุกครั้งที่นึกถึงทำให้เธอมีรอยยิ้ม….

นักเรียนที่ผ่านการออดิชั่นจบการศึกษาของโรงเรียนซาโอโตะเมะล้วนได้เป็นไอดอล นักแสดง  คนบันเทิงหรือแม้แต่นายแบบนางแบบที่มีชื่อเสียง    ถึงกระนั้นก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะผ่านบททดสอบเหล่านั้นมาได้…   แต่สิ่งที่อยากยิ่งกว่าคือการอยู่ในโลกมายานี้ตลอดรอดฝั่งและรักษาแฟนเพลงเอาไว้….

มือเล็กบิดลูกบิดประตูเปิดเข้าไปยังห้องกว้างชั้นบนของแมนชั่นที่บริษัทเตรียมไว้    เมื่อเปิดประตูห้องเผยให้เห็นห้องกว้างซึ่งมีทั้งห้องนั่งเล่น ห้องครัว    หญิงสาวผมสั้นถอดรองเท้าและเสื้อโค้ทเก็บไว้เป็นที่เป็นทาง  ก่อนที่เธอจะเดินไปทำงานที่โซฟากว้าง   บนโต๊ะนั้นเต็มไปด้วยกระดาษเขียนเนื้อเพลง

“เอ๊ะ?   ก่อนออกไปไม่ได้วางไว้แบบนี้นี่?”     กระดาษเนื้อเพลงบนโต๊ะวางอยู่ผิดตำแหน่ง   จากเดิมที่กองกันเป็นระเบียบกลับสะเปะสะปะ

“ฮารุกะ   เธอน่าจะสังเกตตั้งแต่กลับเข้ามาแล้วไฟเปิดอยู่  น่าจะสงสัยว่ามีคนมา”     เสียงทุ้มดังมาจากด้านหลังขับให้เธอสะดุ้งตกใจ

“อิจิโนเสะซัง??   เมื่อกี้ไปยืนอยู่ตรงไหนน่ะคะ?”    ดวงตากลมมองตามชายหนุ่มผมสีน้ำเงินเข้ม   ร่างสูงกว่าเดินมานั่งบนโซฟาข้างๆกัน

“เข้าไปในครัวแล้วได้ยินเสียงว่ากลับมาพอดี  แต่เธอก็รีบเดินมาตรงนี้ซะก่อน”      ฮารุกะนึกอายขึ้นมาทันทีที่ไม่สังเกตว่ามีคนอยู่ในห้องเลย

“ขอโทษค่ะ   ฉันคงรีบไปหน่อย”    มือเล็กเกาแก้มแก้เขิน     ดวงตาคมสีเข้มทอดมองอากัปกิริยาของเธอพลางยิ้มจางๆ

“อันนี้เพลงใหม่ของฉันงั้นเหรอ?    จริงๆไม่ต้องรีบแต่งก็ได้”    มือแกร่งยื่นไปหยิบเนื้อเพลงใบหนึ่งขึ้นมา   ตั้งแต่เข้ามาเขาก็อ่านไปหมดทั้งกองแล้ว

“ค่ะ  ไม่ได้ใช้ในซิงเกิ้ลนี้ก็ใช้ต่อๆไปได้   พอมีเนื้อเพลงดีๆไหลเข้ามาก็อย่างเขียนไว้น่ะค่ะ  เพลงที่เหมาะกับอิจิโนเสะซัง”    คำพูดและรอยยิ้มของหญิงสาว  ขับให้คนฟังรู้สึกมีความสุข…

โทคิยะลูบผมคนข้างกายอย่างเบามือ      “จริงๆฉันก็กังวลอยู่บ้าง  ว่าคนทั่วไปจะมองยังไงที่ฉันทิ้งชื่อฮายาโตะแล้วกลับมาเดบิวใหม่ในฐานะนักร้องแบบนี้”    ภาพลักษณ์ที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง…

“แต่แค่ได้ร้องเพลงของเธอ  ฉันก็รู้สึกวางใจว่าไม่เป็นไรหรอก….”    ทอดมองสบตาสีอ่อน     เพลงของหญิงสาวที่ทำให้เขาได้ร้องเพลงอย่างใจ…

….ความฝันที่ได้กลับคืนมาอีกครั้ง…….

ฮารุกะคลี่ยิ้มตอบ   “วันนี้ฉันเห็น PV ที่เปิดโฆษณาอยู่ในชิบุยะแล้วนะคะ    มีกลุ่มนักเรียนกลุ่มนึงเค้าบอกว่าชอบด้วยนะคะ  เพราะงั้นไม่เป็นไรหรอกค่ะ”    เธอผงกศีรษะย้ำให้มั่นใจ

“ดีใจด้วยนะ  ความฝันของเธอก็เป็นจริงแล้ว”    การที่ได้สร้างบทเพลงที่จับใจผู้คน….  และได้แต่งเพลงให้กับนักร้องคนโปรดของเธอ

“ไม่หรอกค่ะ  เพราะตอนนี้ฉันมีความฝันใหม่ที่อยากทำร่วมกับอิจิโนเสะซังแล้ว”      คำพูดที่ต่างฝ่ายต่างก็เข้าใจกัน  ความฝันที่มีร่วมกันในเวลานี้….

“นั่นสินะ  ความฝันของฉันกับเธอ”    โทคิยะกอบกุมมือเล็กกว่าแนบที่อก    เสียงเพลงของฉัน  บทเพลงของเธอ   สร้างท่วงทำนองที่คนฟังมีความสุข…

ดนตรีนั้นมีหลากหลาย  ความชอบในดนตรีของผู้คนนั้นมีหลากหลายแบบ  มีบทเพลงมากมายที่จับต้องใจของผู้คน   เพลงเป็นภาษากลางที่ใช้ความรู้สึกในการรับรู้แม้ไม่เข้าใจความหมาย   มีเพียงความไพเราะและฟังแล้วคล้อยตามที่สำคัญที่สุด…

มีคนกล่าวไว้ว่าเพลงของไอดอลนั้นไม่สำคัญ
แต่พวกเขาอยากทำให้มากกว่านั้น….

“แล้วนี่อิจิโนเสะซังมาที่นี่  มีคนเห็นรึเปล่าคะ?”      ใบหน้าใสแลดูกังวลใจหากทำให้เกิดข่าวไม่ดี   ความสัมพันธ์ลับของไอดอลและนักแต่งเพลง

“ไม่มีหรอก  ยังไงตึกนี้ก็มีแต่คนของ Shining Agency”    สองคนนั่งกุมมือกันดูโทรทัศน์   ช่องข่าวบันเทิงที่พูดถึงเหล่าไอดอลเกิดใหม่

ในโรงเรียนซาโอโตเมะนั้นมีกฏหนึ่งอยู่  คือห้ามไม่ให้นักเรียนมีความรัก..  แท้จริงแล้วก็เหมือนบททดสอบสำหรับเตรียมพร้อมในการเข้าสู่โลกบันเทิงที่แท้จริง..    ความรักนั้นไม่ใช่เรื่องผิด  แต่สำหรับไอดอลแล้ว  ความรักเป็นความสัมพันธ์ต้องห้ามที่ต้องเก็บงำไว้เพื่อรักษาความนิยมของตัวเอง..

“แล้วนี่ที่มาหามีธุระสำคัญอะไรรึเปล่าคะ?   แล้วทานอะไรมารึยัง ฉันจะได้ไปทำให้?”    ร่างบางผมสั้นหยัดกายขึ้นหมายจะเดินไปห้องครัว  แต่กลับถูกดึงตัวกลับมานั่งลงเหมือนเดิม

“ค่อยไปทำก็ได้   ฉันมีเรื่องอยากคุยกับเธอก่อน”    เมื่อโทคิยะบอกแบบนั้น  ฮารุกะจึงนั่งลงอย่างว่าง่ายและตั้งใจฟังสิ่งที่อีกฝ่ายอยากจะพูด

“มีอะไรเหรอคะอิจิโนเสะซัง  หรือว่ากังวลเรื่องพรุ่งนี้คะ?”   เขาส่ายใบหน้าไปมาเชื่องช้า    ก่อนจะล้วงหยิบของสิ่งหนึ่งออกจากกระเป๋าของเสื้อคลุมซึ่งคล้ายเสื้อสูท

“ฉันมีของอยากให้เธอ”    บนมือใหญ่คือกล่องกำมะหยีสีแดง…   ขับให้ดวงตาของหญิงสาวนิ่งงัน…

“อิจิโนเสะซัง..?  นี่…?”     แหวนเงินซึ่งแลดูเรียบง่ายไม่มีอะไรโดดเด่น   รูปร่างและลักษณะเหมือนกับแหวนที่ชายหนุ่มนั้นสวมอยู่บนนิ้วยาวของตัวเอง

“หนึ่งปีแล้วสินะที่ได้เจอกับเธอ”   และเป็นเวลาเพียงหนึ่งเดือนหลังจากเรียนจบจากโรงเรียนซาโอโตเมะ  เวลาช่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว…

“ขอโทษนะ  ที่ตอนนี้ฉันคงยังให้แหวนดีๆกว่านี้กับเธอไม่ได้  ได้แค่แหวนเรียบๆไม่สะดุดตาแบบนี้”   เพราะไอดอลไม่สามารถมีความรักที่เปิดเผยต่อสังคมได้…

“จะบอกรักเธอ   จะกอดเธอ  ต่อหน้าคนอื่นก็ไม่ได้”    ความสัมพันธ์ที่ไม่อาจเปิดเผย…

“แต่ฉันสัญญาว่าวันนั้นมาถึงเมื่อไหร  ฉันจะให้แหวนวงนั้นกับเธอ”    จะซื่อสัตย์ต่อความรักนี้แม้ไม่อาจเปิดเผยนี้

“ฉันรักเธอนะฮารุกะ  ตั้งแต่วันที่บอกเธอครั้งแรกและต่อๆไป”    และรอวันที่สามารถบอกให้โลกรับรู้ได้ให้มาถึง…


บทเพลงที่ฉันอยากขับขาน…คือบทเพลงของเธอ….
ดนตรีของฉันคือเธอ….  และทางเดียวที่ฉันจะบอกรักเธอได้…..

…….คือการขับขานบทเพลง…..

    

สวมแหวนเงินเข้ากับนิ้วนางข้างซ้าย..  แทนความรู้สึก และความซื่อสัตย์ในความสัมพันธ์ที่มีต่อกัน   ดวงตาสีอ่อนเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาใสซาบซึ้งใจ     “ขอบคุณนะคะอิจิโนเสะซัง…ฉันจะรักษาไว้อย่างดีเลย….”   จนกว่าวันนั้นจะมาถึง…

แม้จะเป็นเพียงแหวนที่เรียบง่ายไม่มีลวดลายหรือแม้แต่ถ้อยคำสลักใดๆ   สำหรับนานามิ ฮารุกะแล้วมันถือเป็นของที่ล้ำค่ายิ่งกว่าการป่าวประกาศให้ใครต่อใครรู้ว่าทั้งสองคนเป็นคนรักกัน    สำหรับอิจิโนเสะ โทคิยะ   เพียงแค่ได้อยู่ข้างเธอแบบนี้  ยังเห็นเธออยู่ในสายตา  ได้จับมือเอาไว้แบบนี้ให้รู้ว่ายังคงอยู่ด้วยกัน…  ช่วงเวลาที่ต้องปิดบังคนอื่นก็ไม่สำคัญอะไร…

“พรุ่งนี้เธอก็จะไปดูใช่มั้ย?    จริงๆเธอก็ต้องไปอยู่แล้วในฐานะคนแต่งเพลง”    ร่างเล็กพยักใบหน้าตอบรับ   ไม่มีทางที่เธอจะไม่ไปหรอก

“พรุ่งนี้ก็พยายามเข้านะคะ   ฉันจะคอยดูจากหลังเวที”    เธอกำหมัดทั้งสองให้กำลังใจชายหนุ่ม    ไม่อาจแสดงตัวได้ก็ไม่เป็นไร

“คนอื่นๆก็จะไปด้วยนะคะ  ทุกคนส่งเมล์มาบอกค่ะ”    เธอรีบมองหาโทรศัพท์มือถือของตัวเอง   แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะรีบจับมือเธอห้ามเอาไว้เพราะรู้อยู่แล้ว

“พวกนั้นน่ะช่างเถอะ    เอาเข้าจริงก็เหมือนเป็นคู่แข่ง”   เป็นทั้งเพื่อนและคู่แข่งในวงการบันเทิงที่เต็มไปด้วยการแข่งขันแห่งนี้

“แต่พวกเขาก็ไปเพราะอยากแสดงความยินดีจริงๆนะคะ”    เธอคลี่ยิ้มกว้าง    นักเรียน A Class และ S Class ที่ไล่ตามความฝันมาด้วยกัน…

“แล้วก็มีพวกรุ่นพี่…..”   ดวงตาคมทอดมองดูหญิงสาวผมสั้นสีแสดคอยพูดถึงคนนั้นคนนี้ที่จะมองพลางยิ้ม  ดูเหมือนเธอจะดีใจกับเขามากจริงๆ

“ฮารุกะ…”    เสียงทุ้มเปล่งพร้อมมือที่ยื่นมาเชยคางมนขึ้น…

ริมฝีปากคมคลี่ยิ้มแฝงความหมาย   “ถ้าเกิดเพลงของฉันได้ยอดขายอันดับหนึ่งใน Oricon Chart   ตอนนั้นเธอจะเรียกฉันว่าโทคิยะเฉยๆได้มั้ย?”    ในยามที่อยู่ตามลำพังเพียงสองคน…

ดวงหน้าใสแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ    “………..ค่ะ…”   ปรือหลับตาลงเมื่อลมหายใจอุ่นรินรดที่ผิวหน้าในระยะประชิด…

“สัญญาแล้วนะ”     แม้มีแฟนเพลงมากมายที่รอฟัง…   แต่บทเพลงนี้เป็นของเธอ…

รู้หรือเปล่าว่าฉันเคยถอดใจจากการร้องเพลงหลายต่อหลายครั้ง….
รู้หรือเปล่าว่าฉันอยากขับร้องบทเพลงของตัวเองให้คนอื่นได้ฟังมากแค่ไหน…..
รู้หรือเปล่าว่าฉันไม่อยากอยู่ใต้ตัวตนที่ต้องสร้างขึ้นแบบนั้น….

…..จนกระทั่งได้พบเธอ…..

เธอที่บอกให้ฉันวิ่งไล่ตามสิ่งที่ตัวเองเคยฝันไว้อีกครั้ง….
เธอที่ร่ำไห้ให้กับเสียงเพลงของฉัน….
เธอที่สร้างบทเพลงที่สั่นคลอนหัวใจของฉัน…
เธอที่ขอให้ฉันร้องเพลงต่อไป……

 

……เพลงของฉัน….มีไว้เพื่อเธอ….

ห้องประธาน Shining Agency ยามเช้าของวันถัดจากการวางจำหน่ายเดบิวซิงเกิ้ลและงาน Showcase   ซาโอโตะเมะ  ไชนิ่งนั่งกอดอกทอดมองดูนักร้องและนักแต่งเพลงในสังกัด     ร่างสูงผมสีน้ำเงินเข้มนั่งบนโซฟาเคียงข้างหญิงสาว   ทั้งสองคนนั่งกุมมือกันเพื่อรอฟังยอดขายในวันแรกของการวางจำหน่าย..

“โทคิยะ  ถ้า You lose คนอื่นๆ  คงแย่แน่ๆนา”     ไชนิ่งส่งน้ำเสียงกดดันให้คนฟังทั้งสองกังวลใจ..  การเดบิวอีกครั้งหลังจากที่เคยประกาศไปว่าฮายาโตะเป็นแค่การแสดง.. มันก็อาจทำให้มีคนไม่พอใจอยู่บ้าง…

ฮารุกะกุมมือของเขาไว้    “ไม่เป็นไรหรอกค่ะอิจิโนเสะซัง  showcase เองก็ผ่านไปได้ด้วยดี   ทุกคนต้องยอมรับในเพลงของอิจิโนเสะแน่นอนค่ะ   เป็นอิจิโนเสะซังไม่ใช่ฮายาโตะ”

“เธอเองก็อย่าลืมที่สัญญาเอาไว้ก็แล้วกันฮารุกะ”   ปลอบใจเขาแล้วก็โดนทวงคำสัญญาเสียอย่างนั้น  เธอยิ้มรับอย่างเคอะเขิน

“ยอดขายออกแล้วนะ!!”    พนักงานหนุ่มกุลีกุจอเปิดประตูเข้ามาในห้องของท่านประธาน   ในมือถือกระดาษสีขาวที่พิมพ์ข้อมูลมาจากหน้าของเว็บไซด์     ทุกคนในห้องต่างกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก…   ความตื่นเต้นระคนกังวลเกาะกุมจิตใจ…

“ได้อันดับ…………………..” เพียงคำพูดและข้อความในกระดาษขาว   ห้องที่ตึงเครียดก็ได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง….  ในยามนั้นห้องกว้างล้วนเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงแสดงความยินดี    โลกแห่งเสียงดนตรีของพวกเขาเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น….


ยามที่ฉันร้องเพลง….ฉันมองเห็นภาพของเธอ….
ยามที่ฉันร้องเพลงรัก…. ฉันอยากให้ส่งถึงเธอ…. 

…เสียงดนตรีที่ฉันรัก….

 

สักวันหนึ่งฉันคงได้บอกทุกคนให้ได้รู้ถึงชื่อของคนที่เขารัก
ชื่อของเธอซึ่งเป็นเจ้าของบทเพลงนี้  นานามิ ฮารุกะ

 

-Ichinose Tokiya  Debut Single  “Love Song”-
-1st rank  in Oricon Daily Chart-

-END-

 

 

Advertisements
 
ใส่ความเห็น

Posted by บน 12/12/2013 in Uncategorized

 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: