RSS

[one-shot Fic Titan] Happy Birthday Levi – Color (Levi x Eren)

25 ธ.ค.

Title : Color
Fandom : Shingeki no Kyojin
Genre : BL
Rating : PG
Pairing : Levi x Eren
—————————————————————————————————-

วันที่ประกอบด้วยสีแดง สีขาว สีเขียว มีคุณลุงมีหนวดเป็นสัญลักษณ์

คือวันหนึ่งในช่วงปลายเดือนธันวาคมของทุกปี

 

วันที่ผู้คนถือกำเนิดขึ้นมาบนโลกใบนี้และสร้างสีขาว ดำ และเทาขึ้น

ไม่อาจกำหนดได้ว่าเป็นวันหนึ่งวันใดในปฏิทิน 12 เดือน

 

วันที่ก่อเกิดสีสันอันแสนพิเศษขึ้นในชีวิต คือวันที่เกิดความรู้สึกที่เรียกว่ารัก

วันหนึ่งวันนั้นก็ไม่สามารถบอกได้ว่าจะมาถึงเมื่อใดใน 365 วันนี้

 

แล้วหากวันทั้งสามนั้นมาเกิดพร้อมกันในวันเดียวกันล่ะ?

เรื่องราวแบบใดจะบังเกิดขึ้น

Color

                “หัวหน้าตัวสูงขึ้นรึเปล่าครับ?”

 

หิมะสีขาวบริสุทธิ์โปรยปรายนอกหน้าต่างของบ้านไม้ขนาดใหญ่กลางป่าเขาห่างไกลเมือง   ต้นไม้ทั้งหลายล้วนผลัดใบเหลือเพียงกิ่งก้านรอเวลาฤดูกาลใหม่มาถึงในช่วงปีข้างหน้า   สีขาวค่อยๆทับถมกันเป็นกลุ่มปุยนุ่นที่แสนอ่อนนุ่มรอบๆตัวบ้านชวนให้ออกไปเล่นสนุก

 

แต่เรื่องราวที่บังเกิดขึ้นตรงหน้าหัวหน้าทหารหนุ่มซึ่งมีส่วนสูงเพียง 160 เซนติเมตรตอนนี้ตะหากที่สำคัญกว่าการออกไปกวาดหิมะที่บังทางเข้าบ้าน    เหตุการณ์มันบังเกิดขึ้นในห้องนอนของลูกน้องในสังกัดซึ่งไม่มีผู้คน แต่กลับมีเรื่องประหลาดเกิดขึ้นเสียอย่างนั้น

 

“ฉันไม่ได้ตัวสูงขึ้น  นายตะหากที่ตัวเล็กลง”

 

ร่างโปร่งยืนอยู่ข้างเตียงนอนสองชั้นที่รกไม่เป็นระเบียบยังไม่ได้จัดเก็บ   ตรงหน้า.. ไม่สิ  ต้องเรียกว่าบนเตียงนั่นมีร่างจิ๊วขนาดใหญ่ไม่เต็มฝ่ามือยืนจ้องหน้ากับชายผู้แข็งแกร่งที่สุดในกลุ่มมนุษย์   ใบหน้าของมนุษย์ตัวเล็กนั้นช่างเหมือนเอเลน เยเกอร์….

 

ต้องบอกว่าคือเอเลน เยเกอร์ถึงจะถูก

                เอเลนกระพริบตาสีเขียวสองสามครั้งอย่างไม่เข้าใจ   ในมุมมองของเขาตอนนี้หัวหน้าหนุ่มช่างสูงใหญ่อย่างกับยักษ์  ทุกอย่างรอบตัวก็ดูใหญ่ขึ้นไปหมด  หรือการมองเห็นของเขาจะประหลาดไป..    เด็กหนุ่มที่ยังไม่รู้สึกตัวว่าร่างกายเล็กลงขนาดไหนเดินมาหยุดตรงขอบเตียง

 

สูง… นี่คือความคิดแรกที่เห็น  “ไม่ใช่หัวหน้าตัวสูงขึ้น แต่เป็นผมที่ตัวเล็กลงเหรอครับ!”   แผดเสียงออกมาด้วยความตกใจพาให้คนมองมาตั้งแต่แรกกุมขมับ

 

“ความรู้สึกช้าเกินไปแล้ว…..”  เหตุการณ์นี้ควรจะย้อนกลับไปหรือไม่….

 

เรื่องมันมีอยู่ว่าในเช้าวันหนึ่งของวันที่แสนธรรมดา…

ในห้องโถงกินข้าวก็มีต้นสนสีเขียวประดับด้วยตุ๊กตาทำมือตัวแบนๆรูปสมาชิกหน่วยรีไวล์มาวางอยู่

นั่นทำให้เขารู้ว่าวันนี้คือวันที่เรียกว่าคริสมาสต์……

                เหล่าทหารเด็กที่เหลืออีก 6 คนในหน่วยออกไปเก็บฟืนที่ต้องใช้ในช่วงหน้าหนาวกันในป่า  ส่วนยายแว่นกระหายเลือดนั้นสนุกสนานกับการตกแต่งต้นสนให้มีสีสันไม่เข้ากับบรรยากาศ   ยามเช้าในวันเทศกาลที่เขาไม่รู้สึกยินดียินร้ายมันเริ่มไม่ปกติก็เมื่อเดินเข้าไปสำรวจความสะอาดในแต่ละห้อง

 

และพบกับเอเลน เยเกอร์ที่ตัวหดลงไปอย่างไร้สาเหตุ

                ใบหน้าเล็กๆทอประกายกังวลอย่างเห็นได้ชัด    “ทำยังไงดีครับหัวหน้า…. ร่างกายผมผิดปกติรึเปล่า…”   นี่ไม่ใช่ความฝันแน่ๆ เมื่อต่างคนต่างก็ยกมือขึ้นมาหยิกแขนแล้วพบว่าเจ็บ

 

รีไวล์ถอนหายใจอย่าหน่ายๆ   “เอาเป็นว่าไปหายายแว่นกระหายเลือดก่อนแล้วค่อยว่ากัน”   มือแกร่งยื่นออกไปจับคอเสื้อของลูกน้อง ก่อนจะพามาวางไว้บนไหล่กว้างของตัวเอง

 

เอเลนเกาะเกี่ยวไหล่ใหญ่นั้นเอาไว้ไม่ให้ตัวเองลื่นตกลงไป   จากมุมมองในตอนนี้มันสูงราวกับปีนอยู่บนหลังคาบ้านด้วยอุปกรณ์เคลื่อนที่แบบสามมิติ   สภาพตอนนี้ช่างเหมือนกับแมวที่เกาะเจ้าของเอาไว้ไม่ให้ตัว  หากแต่ร่างกายของเขามันเล็กจนเทียบกับแมวไม่ได้  ขนาดพอดีมือหัวหน้ามากเลยทีเดียว

 

ไหล่นี้ช่างกว้าง มีกล้ามเนื้อจนแข็ง… ยามสัมผัสแบบนี้จึงรับรู้ได้ชัดเจน

                วันคริสมาสต์ไม่ใช่วันสำคัญของเหล่าทหาร แต่ก็เป็นวันหนึ่งในรอบปีที่ผู้คนจะได้เฉลิมฉลองกันอย่างมีความสุขบ้าง   ฮันจิซึ่งจ้องมองร่างเล็กจิ๋วด้วยสายตาเป็นประกาย  มือขยุกขยิกคล้ายกับอยากดึงมาเคี้ยวเล่นเสียเต็มประดาพาให้เด็กหนุ่มหน้าซีดคอยขยับหลบไปใกล้คอของเจ้านายมากขึ้นเรื่อยๆ

 

ดวงตาคมจ้องมองหน้าเพื่อนที่ไม่ค่อยอยากนับเป็นเพื่อน   “ฉันอนุญาตให้ตรวจดูเอเลนได้  แค่ลองจับๆดูก็พอ”  สิ้นคำพูดนั้นเอเลนแทบกรีดร้อง

 

เมื่อได้รับอนุญาต หญิงสาวสวมแว่นตาก็ลงมือจับเอาร่างจิ๋วนั่นมามองใกล้ๆทันที  นิ้วจิ้มๆแก้มราวกับเป็นของเล่น  “นี่เอเลนจริงๆเหรอเนี่ย  จู่ๆตัวหดลงไปได้ยังนะ”   หรือมันจะเป็นความลึกลับของร่างกายที่สามารถแปลงร่างเป็นไททันได้กันแน่

 

“ถ้ารู้คงไม่มาถามคนที่น่าจะวินิจฉัยได้อย่างเธอ  คิดว่าเป็นเพราะอะไร?”   รีไวล์ถามวิธีแก้ไข  จะปล่อยไว้แบบนี้นานๆคงไม่ดี

 

ผู้กำกับหมู่ขยับแว่นตาพลางจ้องมองเด็กหนุ่มไททันอย่างละเอียด   “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน  แต่แบบนี้ก็น่ารักดีนี่~~”  มันไม่ใช่ประเด็น!

 

“คุณฮันจิ….  ช่วยหาทางแก้เถอะครับ  ถ้าผมคืนร่างไม่ได้จะทำยังไง….”  เอเลนวิงวอนขอร้องด้วยสีหน้าซีดเซียว  ร่างที่เหมือนตุ๊กตาทำหน้าเครียด…มันดูบ๊องแบ๊วอย่างประหลาด

 

“อืมมมมมมมม”   คนรับภาระหนักจากการเป็นผู้รอบรู้ในเรื่องไททันพยายามครุ่นคิดอย่างหนัก   ถ้าร่างกายขยายขึ้นเป็นไททันได้… ก็มีโอกาสที่จะหดลงเป็นแบบนี้หรือเปล่านะ…

 

“บางทีอาจจะเป็นเพราะอากาศหนาวก็ได้   ก็แค่เดาล่ะน๊า~”    คำวินิจฉัยไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้น  ใบหน้ายิ้มแป้นยิ่งพาให้มันดูตลกเลยมากกว่า…

 

ถ้าร่างกายมันหดลงเพราะความหนาวเหน็บ

ราดน้ำร้อนจะขยายกลับขึ้นมาเป็นปกติหรือเปล่า?

                ดวงตาสีเขียวมองไปยังหัวหน้าหนุ่มคล้ายกับต้องการความช่วยเหลือ     และดวงตาคมนั้นก็จ้องมองกลับราวกับรู้ดีว่าคนมีปัญหาจะต้องหันมามองเป็นแน่  และมันก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ…  หัวหน้าหนุ่มถอนหายใจให้กับเรื่องไม่เป็นเรื่องที่ต้องตื่นมาเจอในวันคริสมาสต์

 

“ระหว่างที่เอเลนยังคืนร่างไม่ได้ ฉันจะดูแลหมอนี่เอง  เธอหาวิธีแก้ให้เร็วๆก็แล้วกัน”    รีไวล์จับร่างเล็กนั้นกลับมาวางบนมือของตัวเอง

 

ดวงตาใต้แว่นมองอย่างเสียดายที่ไม่ได้เล่นให้เต็มที่ก่อน..   กระนั้นก็ยิ้มกรุ่มกริ่มออกมา  “ตัวไม่หดแบบนี้ นายก็ดูแลเอเลนอยู่แล้วไม่ใช่รึไงรีไวล์”   ไม่แตกต่าง…

 

ชายผมดำไม่ยอมตอบและโต้เถียง  “บางทีถ้าร่างกายอบอุ่นขึ้น  ก็อาจจะขยายกลับขึ้นมาเองก็ได้”  หญิงสาวไม่ฟันธง แต่ก็คิดจริง….

 

และก็โดนตอกกลับในไม่ถึงหนึ่งวินาที     “ตลกมาก”   ไม่ใช่ฟองน้ำ….

 

ไม่ทันไรก็เกิดเสียงเอะอะมาจากทางเข้าบ้าน   “พวกมิคาสะกลับมาจากเก็บฝืนแล้วแน่ๆเลยครับ!  ให้เจอในสภาพนี้ไม่ได้”    เอเลนหน้าเสีย ถ้าเพื่อนๆมาเจอจะยิ่งเป็นเรื่องใหญ่…

 

“นายจะกลัวอะไร เพื่อนๆของนายทั้งนั้น”  ดวงตาคมจ้องมองเจ้าเด็กมาปัญหาบนฝ่ามือของตัวเอง  ดวงตาสีเขียวจ้องเขม็งเป็นการขอร้อง

 

“ไม่พร้อมจะเจอครับ… โดนรุมแกล้งแน่ๆ….”  โดยเฉพาะจากคู่อริที่พร้อมจะหาช่องโหว่วมาทะเลาะกันได้เสมอ  เหตุผลสมกับเป็นเด็กพาให้คนฟังต้องนวดขมับของตัวเอง  ทำให้มันเป็นเรื่องยุ่งยากกันขึ้นไปอีก….

 

เพื่อนพึ่งพาได้ในยามอยู่ในสนามรบ  และเพื่อนก็เป็นเสียงล้อเลียนในวันที่ทุกอย่างสงบ  สายสัมพันธ์ของเด็กชายบางคนเป็นแบบนั้น   เสียงสนทนาที่ชัดขึ้นเรื่อยๆบ่งบอกว่าทั้ง 6 คนเข้าใกล้ห้องโถงมากขึ้นทุกที   ร่างโปร่งเหลือบไปมองยังอะไรบางอย่าง….

 

เหตุการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นยากจะเดาว่าเป็นการละเล่นของสวรรค์

หรือเป็นพระที่ตกมาถึงในวันคริสมาสต์กันแน่…

                หากเป็นข้อหลัก… มันคงเป็นการกลั่นแกล้งมากกว่าจะเรียกว่าพร..   ราวกับการลงโทษที่ไม่ค่อยใส่ใจวันคริสมาสต์เท่าไหรนัก..  โดยเฉพาะวันนี้ที่เป็นวัน……

 

“หัวหน้ารีไวล์ คุณฮันจิ   เอเลนหายไปไหนเหรอคะ?”   มิคาสะที่ก้าวเข้ามาเห็นหน้าผู้ใหญ่ทั้งสองยิงคำถามในทันที

 

หนึ่งคนตั้งอกตั้งใจทำของตกแต่งต้นสนที่ไม่เข้ากับบรรยากาศ  หนึ่งคนถือถ้วยกาแฟด้วยท่าทางอันเป็นเอกลักษณ์ชวนให้สงสัยว่าดื่มของร้อนด้วยท่าทางแบบนั้นจะไม่ลวกมือเอาเหรอ…  หูจับแก้วคงรู้สึกเสียชาติเกิดที่มันไม่ได้ทำหน้าที่ของมัน…

 

“นั่นสิครับ ผมไม่เห็นเอเลนตั้งแต่เช้า”  อาร์มินเสริมอีกคน   ผู้ใหญ่ทั้งสองของหน่วยรีไวล์เริ่มจนมุมอย่างประหลาด

 

“เอเลนทำงานที่พวกนายเจอไม่ได้  ไม่ต้องถามอะไร”   รีไวล์ตอบเด็กทั้ง 6 คน   งานที่บอกไม่ได้พาให้คนฟังทำหน้าตาสงสัยกันถ้วนหน้า

 

“งานที่เจอไม่ได้… หมอนั่นไปแก้ผ้าจับปลาอยู่รึไง”   แจน กิลชูไตน์หัวเราะเมื่อจินตนาการถึงสภาพอันดูไม่ได้ของคู่อริ

 

“ไม่ได้ทำเฟ้ย!”  เสียงหนึ่งดังขึ้นกลางห้อง  เสียงของคนที่ไม่ได้อยู่ที่นั่น  สมาชิกอดีตทหารฝึกหัดรุ่นที่ 104 เมียงมองหน้ากันและกันและมองไปรอบๆห้อง

 

“เมื่อกี้เสียงเอเลนรึเปล่า?”  ซาช่าผู้มีประสาทหูดีกว่าใครจำได้แม่นแม้ว่านั่นจะไม่ใช่เสียงของหม้ออาหารที่ใกล้สุกก็ตามที

 

เหล่าทหารเด็กเริ่มผิดสังเกต..    “มีอะไรทำก็แยกย้ายไปทำ  ทำเสร็จแล้วฉันจะตรวจดูว่าพวกนายทำเรียบร้อยดีรึเปล่า”   ชายผมดำสูงน้อย(?)เดินถือถ้วยกาแฟออกไปจากห้องโถงกว้าง  ทิ้งให้ฮันจิเป็นคนจัดการต่อ    แม้เมื่อกี้นี้จะมีเสียงเอเลน แต่เจ้าตัวไม่โผล่มา บางทีอาจจะหูแว่วกันไปเองก็ได้

 

“สงสัยเอเลนจะไปจับปลาหน้าหนาวจริงๆ  หัวหน้ารีไวล์โหดมาก”  โคนี่รู้สึกสั่นกลัวในความเป็นหัวหน้าในทุกๆเรื่องของหัวหน้าทหาร…

 

….มันใช่ซะที่ไหนกันล่ะ….

                รีไวล์หยิบผ้าคลุมมาสวมใส่ก่อนจะเดินออกมานอกบ้านหลังใหญ่   สายลมพัดผ่านมาบ่งบอกว่าอากาศเย็นขึ้นกว่าเมื่อคืนวานที่เรียกกันว่าคริสมาสต์อีฟ   เด็กหนุ่มในถ้วยกาแฟหยัดกายขึ้นยืนและเกาะขอบแก้ว  เมื่อไม่จำเป็นต้องซ่อนตัวแล้ว

 

“ไอ้แจน…..กลับเป็นปกติเมื่อไหร….”   จู่ๆปุยหิมะก็ร่วงลงมาเกาะบนหัวให้มันเปียกแฉะและเกาะค้าง

 

เอเลนสั่นเป็นเจ้าเข้าทันทีที่โดนหิมะตกใส่  ร่างกายที่เล็กลงและสวมใส่เสื้อผ้าลำลองบางๆมิอาจต้านทานความหนาวที่มากกว่าปกติหลายเท่า     หิมะยังคงโปรยปรายลงมา  ตกลงมาบนศีรษะเจ้าของเส้นผมสีน้ำตาลเข้มเพียงแค่ปุยเล็กๆก็เหมือนเป็นหิมะขนาดใหญ่พาให้หนาวเหน็บ

 

“หนาวมาก….!”   บ่นออกมาเสียงดัง ขับให้ร่างโปร่งเบี่ยงสายตามามองแก้วกาแฟในมือของตัวเอง  แก้วที่ไม่มีกาแฟ แต่มีแมวถ้วย(?)อยู่

 

“หนาวสินะ  เอานี่ห่อตัวไว้ก็แล้วกัน”   มือแกร่งปลดเอาผ้าพันคอส่งให้กับร่างเล็กจิ๋ว ด้วยขนาดตัวคงใช้พันเป็นผ้าห่มได้สบาย

 

“ขอบคุณครับหัวหน้า…”   เอเลนรับเอาผ้าห่มเฉพาะกิจมาห่มตัวเองไว้    ตอนนี้แก้วกาแฟมันเริ่มคับขึ้นมาทันที…  พื้นที่เหลือน้อยก็อุ่นดี….

 

“โชคร้ายหน่อยนะ  นายคงโดนสวรรค์แกล้ง”  ในวันที่ควรจะเป็นวันที่ได้พรที่ดีจากฟากฟ้า… วันที่เด็กๆหลายคนเชื่อว่าจะมีคุณลุงจากแดนไกลมาหา…

 

ตำนานเรื่องคุณลุงในชุดสีแดงหอบถุงของขวัญ  เป็นเรื่องราวที่เด็กๆเชื่อกัน  แต่ในโลกที่ห้อมล้อมด้วยกำแพงแบบนี้  ถ้ามีชายแก่จากแดนไกลคนนั้นจริงๆ  ป่านนี้คงโดนไททันที่อยู่ด้านนอกกำแพงกินไปทั้งตัวแล้ว   แต่ข้อเท็จจริงแบบนั้นทำร้ายเด็กน้อยเกินไป…

 

            สิ่งที่เรียกว่าซานตาครอสไม่มีอยู่จริง

ตัวจริงคือพ่อและแม่ของเด็กเองตะหาก… ที่สร้างความฝันเล็กๆขึ้นในโลกอันโหดร้าย

                ดวงตาสีเขียวจ้องมองใบหน้านิ่งๆของชายหนุ่มจากด้านข้าง  หน้าใหญ่เมื่อมองจากมุมมองของคนตัวเล็ก   ร่างโปร่งเดินมานั่งบนต้นไม้ที่ล้มตัวลงมาเนิ่นนานจนกลายเป็นที่นั่ง   ได้ที่ลงแล้วเอเลนจึงปีนออกมาจากแก้วกาแฟและนั่งลงข้างๆหัวหน้า

 

“ถ้ามันเป็นพรคริสมาสต์จริงๆ ก็คงเริ่มเชื่อว่ามีวันนี้จริงๆละครับ”   วันที่ลืมเลือนไปแล้วตั้งแต่เป็นทหารเมื่ออายุ 12 ปีจนถึงตอนนี้ 15 ปี

 

“ตอนเด็กๆนายคงได้ของขวัญจากพ่อแม่นาย  ถ้าเป็นแบบนั้นทำไมไม่เชื่อว่ามีคริสมาสต์จริงๆ? ฮึ?”   ร่างโปร่งหาเรื่องคุยเรื่อยเปื่อย

 

“มันอยู่ในช่วงหน้าหนาว ก็ได้ถุงมือไม่ก็ผ้าพันคอใหม่จากแม่ คล้ายๆแบบนั้นล่ะครับ”   หวนนึกย้อนกลับไปยังบ้านเกิดอันแสนอับอุ่น…   เด็กสาวผู้เป็นเหมือนพี่สาวแม้จะได้ผ้าพันคอใหม่ก็ไม่เคยเอามาใช้  ติดผ้าพันคอสีแดงนั้นเหมือนเป็นของรักแสนล้ำค่า

 

“ของขวัญที่พ่อแม่ไม่ได้ตั้งใจปิด  ก็เลยเชื่อมาตลอดว่าไม่ได้มาจากซานตาครอสน่ะสิครับ”     โดนทำลายฝันตั้งแต่เด็กๆ….

 

แม้เป็นเรื่องราวที่ตลกขบขัน กระนั้นก็เป็นเรื่องราวของครอบครัวที่อบอุ่น    หิมะที่โปรยปรายลงมาตลอดเวลาเพียงไม่นานก็เกาะเต็มศีรษะของเจ้าตัวเล็ก  เดือดร้อนให้ต้องใช้มือปัดบ่อยๆ  ดวงตาคมเหลือบมองข้างๆก่อนจะขยับปลายผ้าคลุมกันหนาวคลุมปิดร่างจิ๋วราวกับเป็นร่มกำบัง

 

จะตัวเล็กหรือตัวใหญ่ก็เป็นเด็กหนุ่มที่มากด้วยปัญหา…

ต้องให้ตนคอยดูไม่ให้คลาดสายตาถ้าไม่จำเป็น…..

                เอเลนขยับจับปลายผ้าคลุมไม่ให้ทับตัวเองไป    แม้แต่เรื่องเล็กๆน้อยๆชายหนุ่มก็ใจดี  ทั้งๆที่ไม่ต้องฟังคำของเขาก็ได้    “หัวหน้าเคยฉลองคริสมาสต์ซักครั้งมั้ยครับ?”

 

“ถ้าเป็นก่อนที่จะเป็นทหารไม่เคย  หลังจากเป็นทหารก็เคยบ้าง…เพราะยายแว่นกระหายเลือด…”  ไม่ต้องมีคำบรรยายใดๆก็เห็นภาพอย่างลึกซึ้ง   เห็นเป็นฉากๆลอยๆมา

 

แม้เป็นเพียงจินตนาการ  แต่เหล่าหัวหน้าฉลองคริสมาสต์กันคงเป็นภาพที่ดูดีไม่น้อย   “ก็ดีนะครับ  น่าจะแปลกดี”  เหมือนจะชม……

 

คนฟังไม่ได้เอาเรื่อง กลับมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่มืดครึม   “วันนี้ไม่ได้ทำให้ฉันนึกถึงเทศกาลอะไรแบบนั้น”    หวนนึกย้อนกลับไปไกลกว่านั้น….

 

ห่างไกล…เนิ่นนาน….ความหลังสีจางๆที่ผ่านพ้นไปแล้ว….

                น้ำเสียงที่ฟังดูราวกับคนพูดย้อนไปในอดีตชวนให้สงสัย   แม้เอเลน เยเกอร์จะรับรู้ความรู้สึกของชาวบ้านช้าไปหน่อย   แต่เรื่องของหัวหน้าหนุ่มเขากลับรู้สึกว่าในคำพูดนั้นมีบางอย่าง

 

อดีตที่ไม่เคยเปิดเผย….ความหลังที่ไม่เคยบอกใคร….

                ยากจะเดาว่าเป็นเรื่องดีหรือไม่ดี  ด้วยสีหน้าที่นิ่งและเรียบเฉย  ดวงตาที่ยากจะเดาความคิดและความรู้สึกออก   หากเป็นดั่งที่หญิงสาวในทีมรีไวล์เก่าเคยว่าไว้   อดีตของหัวหน้าหนุ่มก็น่าจะไม่ดีมากนัก…   มันชวนให้อยากพูดคำอวยพรที่ไม่ได้พูดมานานตั้งแต่ยังเด็ก

 

“Merry Christmas นะครับหัวหน้า”   คำอวยพรประจำวันคริสมาสต์ที่ออกจากปากของลูกน้องที่ตอนนี้กลายร่างเป็นตัวเล็กๆ    คำอวยพรที่ตั้งใจพาให้รู้สึกว่ามันเป็นความรู้สึกที่ใหญ่

 

“ขอบใจ  ฉันจะรับไว้”   ยื่นมือไปใกล้เด็กหนุ่ม   แต่ด้วยขนาดตัวตอนนี้  แค่ใช้นิ้วก็ลูบหัวได้แล้ว….

 

……   สัมผัสที่อบอุ่นพาให้คนรับต้องก้มมองเท้าตัวเอง  ………

 

ที่ต้องมองเท้าเพราะแรงกดตะหากไม่ใช่เพราะหลบตา…     ชายหนุ่มคงลืมไปแล้วว่าขนาดตัวของเขาใช้แรงเท่าปกติไม่ได้หรอก…   คนเป็นลูกน้องไม่กล้าบ่นหัวหน้าก็เงียบรับไป    สัมผัสจากปลายนิ้วนั้นช่างร้อน.. อุณหภูมิร่างกายปกติ แต่มันร้อนสำหรับคนร่างกายไม่ปกติ

 

“เพื่อนของฉัน  เคยบอกให้วันนี้เป็นวันเกิดของฉัน”  สิ้นคำพูดนั้นเอเลนก็เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมนั้นทันที   สายตานั้นกำลังทอดมองออกไปไกล

 

“วันเกิดเหรอครับ?   ให้วันนี้เป็นวันเกิดหัวหน้า?”   ชายหนุ่มซึ่งไม่เปิดเผยกระทั่งชื่อจริง…  วันนี้คือวันคล้ายวันเกิด..   ที่ใครบางคนในอดีตตั้งขึ้น

 

ดวงตาสีดำขลับเบี่ยงมองหน้าลูกน้องในสังกัด     “คงงั้น”   วันที่ถูกกำหนดขึ้นจากคนบางคน..   เมื่อนานแสนนานมาแล้ว…

 

“รีไวล์ไม่มีวันเกิด พวกเราก็ไม่มัวันเกิด  งั้นตั้งวันเกิดขึ้นมาเองเป็นไง”

อยากจะเป็นวันไหนก็วันนั้น  วันไหนก็ได้เพียงแค่เลือกเอง…

 

“อย่างนาย เกิดในวันคริสมาสต์ก็ไม่เลวนะ”

นิ่งสงบและเย็นชาราวกับหิมะในฤดูหนาว… แข็งแกร่งราวกับได้รับพรจากพระเจ้า….

 

วันที่ 25 ธันวาคม วันคริสมาสต์ที่ไม่มีความหมาย

กลายเป็นวันที่มีความหมายขึ้นมา

                อาจไม่ใช่วันเกิดที่เป็นวันที่ได้ลืมตาขึ้นมาดูโลก  แต่เป็นวันหนึ่งที่จะได้เปิดตามองโลกที่กว้างออกไปกว้างนั้น   เพื่อนสองคนที่ไม่ได้อยู่บนโลกนี้อีกต่อไปแล้ว….    และเขาก็ก้าวผ่านวันนั้นมาจนถึงวันเกิดในวันนี้อีกจนได้

 

เอเลน เยเกอร์เงียบกริบพูดอะไรไม่ออกจากข้อมูลที่ได้รู้โดยไม่ทันตั้งตัว  วันเกิดของหัวหน้า  เขาควรจะทำอะไรบางอย่างให้หรือเปล่า   “สุขสันต์วันเกิดนะครับ  ผมไม่มีของขวัญให้หัวหน้า….”   หาให้ก็คงจะลำบากไม่ใช่น้อย

 

“ไม่เป็นไร  คิดว่าฉันอยากได้ของจากนายรึไง?”   เด็กหนุ่มรีบส่ายหน้ารัวๆ   คิดว่าอีกฝ่ายคงไม่ได้อยากได้อะไรหรอก   พวกเราทหารเป็นแบบนั้นกันทั้งนั้น

 

กระนั้นแล้ววันนี้เป็นวันคริสมาสต์  วันนี้เป็นวันเกิดของหัวหน้ารีไวล์   เขาควรจะอวยพรให้ผู้มีพระคุณมากกว่านั้น  มากกว่าคำว่าสุขสันต์วันเกิด มากกว่าคำว่า Merry Christmas   มากกว่านั้น…   “ผมไม่มีของขวัญให้  แต่ผมมีพรที่อยากขอให้หัวหน้าในวันคริสมาสต์และวันเกิดของหัวหน้าครับ”

 

พรที่อยากให้มันเป็นจริง

                “ขอให้หัวหน้ามีชีวิตต่อไปนานๆนะครับ”   ในโลกที่โหดร้าย และชะตาที่พวกเราต้องแบกรับตราปีกแห่งเสรภาพเพื่อออกไปข้างนอกนั่น…  พวกเราที่ต้องต่อสู้อยู่กับความเป็นและความตาย…  มันเป็นสิ่งที่เหมาะสมที่สุดแล้ว

 

ไม่มีใครต้องตาย…และพวกเราอยู่ด้วยกันแบบนี้ไปเรื่อยๆ

                รีไวล์จ้องมองหน้าของเจ้าร่างจิ๋วที่เอ่ยคำที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าร่างกายตัวเองออกมา   มองนิ่งงันก่อนจะหยักยิ้มที่มุมบางจางๆ  มือแกร่งจับเอาร่างของลูกน้องหนุ่มขึ้นมา   วางไว้บนฝ่ามือพลางจ้องให้ชัดๆ    “คำอวยพรของนาย  ถ้าฟังเผินๆ นึกว่าคำประชด”

 

เอเลนสะบัดใบหน้า  “ไม่ได้ประชดเลยครับ!  ผมพูดจริงๆ  ให้หัวหน้ามีชีวิตยาวนานครับ”  คำพูดออกจะแปลกๆแต่รับรู้ความหมายและความตั้งใจได้

 

….เจ้าเด็กบ้าเอ๊ย…

 

“ขอบใจเอเลน”  รอยยิ้มจางๆที่ไม่ได้เห็นบ่อยนัก   ดวงตาสีเขียวที่มองเห็นมันก่อให้เกิดจังหวะที่ผิดแปลกขึ้นข้างในหัวใจ

 

“….. อยู่ด้วยกันแบบนี้ไปเรื่อยๆนะครับ….”   คำพูดพาซื่อที่ตรงไปตรงมา  เป็นถ้อยคำที่จับกล่อมให้อีกคนตั้งใจฟัง  อาจจะไม่ได้มีความหมายพิเศษก็ได้…  แต่มันช่างตรงไปตรงมา

 

“ช่างกล้าพูด”   ครู่หนึ่งนั้นเอเลนรู้สึกว่าระยะห่างระหว่างกันและกันนั้นคล้ายกับลดถอยลง.. มองเห็นภาพที่เข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ…

 

การที่ได้มาพบกับปีกแห่งเสรีภาพนั้นคือความฝัน    การได้เห็นตราปีกแห่งเสรีภาพบนแผ่นหลังของคนๆหนึ่ง คือการตัดสินใจว่าจะเดินไปข้างหน้า   การที่มีชีวิตอยู่ผ่านเหตุการณ์หลากหลาย มาจนกระทั่งถึงวันที่ได้รู้จักกันมากขึ้น มากขึ้นเรื่อยๆ….  มันคงเกิดสีสันที่แต่งแต้มขึ้นในใจทีละน้อย…

 

สีแดง สีเหลือง สีเขียว สีฟ้า สีแสด  สีม่วง สีมากมายบนโลกนี้

สีอะไรที่เริ่มแต้มลงมาบนความเป็นเจ้านายกับลูกน้อง

                ควันไอร้อนพวยพุ่งคละคลุ้งคล้ายกับระเบิดออกมาจากอะไรบางอย่าง..   หัวหน้าทหารรู้สึกได้ว่าสัมผัสที่มือจับต้องอยู่นั้นแปรเปลี่ยนไป    เมื่อควันไอนั้นจางลงก็เผยให้เห็นร่างของเอเลน เยเกอร์ที่สูง 170 เซนติเมตรนั่งทำหน้าตะลึงงันไม่แพ้กัน

 

มือของทั้งคู่จับต้องกันสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น  ดวงตาสีเขียวจ้องมองตรงมาที่ดวงตาคมด้วยนัยน์ตาที่เบิกกว้างจากความตกใจ     “…ฮ่ะ…ผมกลับเป็นปกติแล้ว!”

 

จู่ๆกลับร่างได้เองอย่างงุนงง   จะด้วยเหตุอะไรก็ไม่อาจรู้… เพียงแค่หัวใจมันสั่นไหว    รีไวล์จ้องหน้าของอีกคนพร้อมกับถอนหายใจ    มือยื่นออกไปสัมผัสที่ข้างใบหน้าที่ยังตกใจจากการคืนร่างกระทันหันนั้น   “หลับตาซะ”

 

วันที่มีสีแดง ขาว และเขียว คือวันคริสมาสต์

 

“ครับ??”   ยังมิทันจะได้คำตอบของคำสั่ง     ใบหน้าคมนั้นเคลื่อนเข้ามาหาไม่ทันตั้งตัว   แนบสัมผัสที่ริมฝีปากให้ดวงตาเบิกกว้างตกใจซ้ำๆซากๆ

 

วันที่มีสีขาว ดำ และเทากำเนิดขึ้นบนโลกใบนี้ คือวันเกิด

                จุมพิตที่แผ่วเบาคล้ายกับการลองเชิง   ยอมถอยห่างเพียงนิด  ดวงตาทั้งสองคู่จ้องมองกันไม่มีใครถอยห่าง   เสียงกระซิบแผ่วเบาขับกล่อมให้เด็กหนุ่มยินดีรับสัมผัสที่พาให้หัวใจสั่นระรัว  เสียงนั้นช่างดังก้องอยู่ในหัว… คล้ายกับเปิดเส้นทางสีจางๆสู่อีกวันใหม่…

 

“Merry Christmas เอเลน”

 

วันที่มีสีสันหลากหลายบังเกิดขึ้น คือวัน…………

                หิมะที่โปรยปรายลงมาต้อนรับเทศกาลแม้จะเหน็บหนาว  แต่ความรู้สึกที่ค่อยๆก่อตัวขึ้นนั้นมันอบอุ่นจากข้างในร่างกาย   ภายในห้องโถงกว้างเหล่าทหารเด็กและผู้ใหญ่เพียงหนึ่งเดียวในห้องอย่างผู้กำกับหมู่ช่วยกันตกแต่งห้องอย่างง่ายๆ  ตุ๊กตาตัวแบนเลียนแบบใบหน้าของสมาชิกแบบลวกๆแขวนเรียงเอาไว้บนต้นสนแทนที่กล่องของขวัญ

 

“ยังคิดไม่ออกว่าจะช่วยเอเลนยังไง  ลองเล่นของก็แล้วกัน ฮ่ะๆ”   ฮันจิแขวนตุ๊กตารูปหน้าของเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลเข้มข้างๆตุ๊กตาของใครบางคน…

 

หากความหนาวทำให้ความรู้สึกบีบอันเอาไว้

ความอบอุ่น ก็คงช่วยเปิดสิ่งที่บีบอัดเอาไว้ได้

                “คุณฮันจิคะ   ตุ๊กตาของหัวหน้ารีไวล์ทำไมมีเส้นขีดๆบนเปลือกตาด้วยล่ะคะ”    คริสต้าเดินมาหยุดข้างๆพลางมองดูตุ๊กตาที่เย็บอย่างลวกๆแต่ก็ออกมาให้เดาได้ว่าใครเป็นใคร…

 

หญิงสาวขยับแว่นตาอย่างมีเลศนัย  “ตีนกาล่ะมั้งนะ ฮี่ๆ”    ตามอายุที่เพิ่มมากขึ้น…  ส่วนสูงคงหมดหวัง แต่ตีนกาคงจะได้  นี่คือคำอวยพรในวันคริสมาสต์…

 

คุณลุงซานตาครอสที่รอคอยคงไม่อาจมาถึงเพราะนอกกำแพงมีแต่ไททัน  แต่คำอวยพรคงส่งไปถึงฟากฟ้า.. ไม่ว่าจะเป็นคำอวยพรที่ไร้สาระซักเพียงใด  ก็ถือเป็นคำอวยพรที่เกิดขึ้นในวันคริสมาสต์นี้ล่ะนะ…   พร้อมกับคำอวยพรวันเกิดที่รู้กันเพียงสองคน….

 

 

วันที่ก่อให้เกิดสีสันหลากหลาย…คือวันที่พิเศษ

 

ถ้าวันทั้งสามเกิดขึ้นเป็นวันเดียวกันแล้วล่ะก็

 

วันนั้นคือวันที่มีความหมาย

 

 

 

——————————–

Free Talk : สุขสันต์วันเกิดนะคะเฮย์โจว!! ตอนแรกปั่นไว้เกือบเสร็จที่ที่ทำงาน แต่ว่าดันลืมไฟล์กลับบ้าน ก็เลยต้องเขียนใหม่หมดเลย OTL โหดร้ายมาก…

เหตุการณ์ดัดแปลงจากเรื่องจริงนะคะ แล้วก็อ้างอิงตามมโนขึ้นมาเรื่องวันเกิดของเฮย์โจว ความเป็นจริงอาจจะไม่ใช่แบบนี้ก็ได้ แต่เป็นวันเกิดที่ตั้งขึ้นมาเองมันมีความโรมานซ์ดี แฮะๆ

สูงคงจะไม่ได้แล้ว แต่ขอให้รักกับเอเลนนานๆแล้วกันนะคะ 55555

ปล. รีบมากกลัวไม่ทัน แง…

Advertisements
 
3 ความเห็น

Posted by บน 12/25/2013 in Uncategorized

 

3 responses to “[one-shot Fic Titan] Happy Birthday Levi – Color (Levi x Eren)

  1. ตป. | S.Luce

    12/25/2013 at 10:27 PM

    พี่อายะรีบมากจริงๆ ไฟล์ก็ลืมไว้อีก ขอนับถือในความทุ่มเทเลยค่ะ 55555555

    ฮื้ออออออออออออ เฮย์โจวขา ขอให้อย่าได้มีภัยใดๆ มากล้ำกรายนะคะ อยู่กับเอเลนไปนานๆ นะคะ U_U

    สุขสันต์วันเกิด และ เมอร์รี่คริสมาสต์ค่ะ

     
  2. firodendon

    12/25/2013 at 10:33 PM

    ยินดีด้วยค่ะที่เขียนทัน สปีดสุดยอดมาก 5555
    มุ้งมิ้งมากเลย แอร๊ย
    ตอนเอเลนขยายตัวกลับแอบลุ้นว่าจะเปลือยรึเปล่า(?)
    แต่ไม่แฮะ ม…ไม่ได้ผิดหวังอะไรหรอกนะ!

    ป.ล. ฟืน <<ฟ.ฟัน สะกดค่ะ

     
  3. นุ้งจันมุ้งมิ้ง

    09/25/2014 at 9:12 PM

    กรี๊ดดดดดดดดดดด ฟินเกินไปแล้วค่ะฟหกดเ่าสวฟหกด่าสว
    น่านับถือมากค่ะะะ ไฟโตะะะ
    ปล.มาช้าเกินไป (มาก)

     

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: